De innerlijke dialoog …
“Belangrijk is dat je stiltes durft inlassen en leert luisteren in de stilte.”
Net zoals nu.
Ik kan van alles gaan doen en toch maak ik bewust tijd om even stil te worden.
Ik ben alleen thuis. De hond ligt rustig. Enkel de vaatwasser maakt wat lawaai op de achtergrond.
Ik staar voor me uit en herlees flarden van enkele blogs. Ondertussen let ik op mijn ademhaling en vertraag ik bewust. Ik probeer mijn gedachten wat te laten afnemen, tot ik helemaal tot rust kom.
Dat duurt even.
En dan voel ik de verbinding met mezelf.
Af en toe popt er een gedachte op die ik niet mag vergeten. Die schrijf ik snel even op, zodat ik opnieuw rust kan vinden.
Vanuit die rust kom ik vanzelf bij mijn innerlijke dialoog.
“En nu…?”
Het is stil. En het blijft stil.
En toch weet ik dat die stilte me iets brengt. Wat precies, dat weet ik niet. Maar ik voel dat er iets gebeurt.
Ondertussen voel ik een zwaarte in mijn armen en een zwaarte in mijn buik. Ik laat het gewoon gebeuren.
Ik sluit mijn ogen om nog beter bij mezelf te kunnen voelen. De zwaarte in mijn armen verdwijnt langzaam terwijl ik merk dat ik wat moe word. Rond mijn maag blijft het gevoel aanwezig. Dat is de plek waar onze ziel zich huisvest.
Dan voelt mijn been wat vreemd. En dan dit. En dan dat.
Ik word me steeds meer bewust van wat er allemaal te voelen is in mijn lichaam. Ik laat het nog steeds gebeuren.
Alles wat ik voel, accepteer ik.
En dat brengt nog meer rust.
Een kwartier later open ik mijn ogen. Ik kijk rond mij en het lijkt alsof alles wat vertraagd is. Alles voelt goed.
Er hoeft niets. Helemaal niets.
Ik ben perfect gelukkig met deze verbinding met mezelf.
En dan hoor ik mijn gids.
“Dat is mooi, Johan. Dit is gelukkig zijn.”
Opnieuw wordt het stil.
Heel stil.
Ik sluit mijn ogen weer.
Mijn gids spreekt verder:
“Johan, stel je eens voor dat meer mensen dit zouden doen. Zouden ze dan niet gelukkiger zijn? Geluk is niet buiten jezelf te vinden, maar in jezelf. Met jezelf.”
De wereld is te ver doorgeschoten in het zoeken naar geluk buiten ons.
…
