Door te mediteren en innerlijk rustig te worden, maak je contact met jezelf, je ziel. Als dat gebeurt, heb je automatisch contact met je gids.

De volgende oefening heb ik al een paar keer meegegeven.

Sluit je ogen. Adem in en uit, non-stop. Je vertraagt vanzelf. Verleg je aandacht van je buik naar je ziel en hou dit ongeveer tien minuten vol.

Je zal merken dat je heel rustig wordt. Je krijgt het gevoel dat je heel klein bent en tegelijk ook heel groot.

Als je dat voelt, ervaar je een immense verbinding met iets dat groter is dan jezelf. Dat is het moment waarop je verbinding voelt met je gids.

I know … oefenen, oefenen en nog eens oefenen.

Op zich hoef je geen communicatie te hebben met je gids. Als je dit voorgaande kan, zal je heel goed kunnen aanvoelen wat je nodig hebt. Ook wat je niet nodig hebt.

Dit maakt het leven gemakkelijker en waardevoller.

Mijn ervaring is dat vrouwen (over het algemeen) een voorsprong hebben wat betreft voelen. Ze kunnen vaak sneller en langer in hun gevoel blijven, terwijl mannen (over het algemeen) sneller in hun verstand zitten.

En toch is het voor iedereen belangrijk te leren voelen. Eerst bij jezelf en dan pas bij de ander.

Enkele jaren geleden vertelde m’n gids me dat ik tegen m’n klanten mocht zeggen dat, als ze na de sessie in de auto stapten, ze er goed aan zouden doen om de radio uit te zetten.

Waarom geen muziek of podcast?

Als je in de auto zit, rijd je meestal op automatische piloot. Je hoeft niet meer na te denken hoe je moet schakelen en remmen, enzovoort. Je kijkt rond, je let op het verkeer en de rest verloopt vanzelf.

Dat is een uitgelezen moment om contact te maken met je gids.

In het begin zal het voornamelijk een monoloog zijn, maar je zal er steeds beter in worden.

Belangrijk is dat je stiltes durft inlassen en leert luisteren in de stilte.

Als je stilte maakt in de auto en je stelt een vraag aan je gids, dan zijn de eerste antwoorden vaak de dingen rondom je. Wat zie je? Wat valt je op? Een zin op een spandoek, een tekst op een auto voor je, noem maar op.

Laat vooral niets aan het toeval over.

Wat trekt je aandacht? En ook hier: voelt het goed, dan is het voor jou bestemd.

Zo vertelde ik in de auto luidop aan m’n gids waar ik mee zat en waar ik mee bezig was.

(Net alsof m’n gids hier niets van afwist, terwijl hij het zelfs heel goed weet en me al van ver ziet struggelen.)

Ingrijpen doet een gids enkel als het echt moet. Zo had m’n gids er zelfs voor gezorgd dat ik mijn ongeval juist wél kreeg. Juist om me mijn les te leren.

Ik vertelde dus waar ik mee worstelde en ik werd stil.

Ik merkte: radio, Joe fm.

Ik volgde de ingeving en zette Joe fm op. Op dat moment hoorde ik de dj zeggen: “de ziel.”

Ik zette de radio onmiddellijk weer uit.

Even later deed ik hetzelfde, maar zette een willekeurige zender op.

“Have a little faith in me.”

Een warme rilling liep over m’n rug. Dit voelde goed.

Daarna zag ik een spandoek aan een nieuwbouwhuis: “En dan kom je thuis.”

Ik lachte en liet los waar ik mee zat. Ik had vertrouwen dat het goed zou komen.

Thuiskomen betekent hier: goed contact hebben met mezelf.

Mijn ‘Zelf’ is hetzelfde als mijn ziel.

Thuiskomen is weten wat ik nodig heb, op het moment dat ik het nodig heb. Het is een innerlijk gevoel dat me aangeeft wat ik kan doen voor mijn eigen goed.

Ik heb dit geleerd met vallen en opstaan. Het blijft een levenslange en ook een zeer waardevolle oefening, vermoed ik.

Heb jij ervaring met “ik weet wat ik moet doen”? En dat je achteraf weet dat het goed was?