Jouw manier om rust te vinden.

Mijn eigenwaarde

Geschreven op .

Voor een groot stuk is mijn eigenwaarde gegroeid door mensen te begeleiden en te coachen.

Gaandeweg heb ik mijn persoonlijke kracht gevonden.
Mijn sterkte.

Niet iets dat plots kwam,
maar iets dat zich laag voor laag heeft opgebouwd.

Mijn zintuigen spelen daarin een grote rol.
Horen. Zien. Soms ruiken.

Maar boven alles: aanvoelen.

Alles komt voor mij samen onder die noemer.

Twintig jaar geleden voelde ik een sterke drang om hier iets mee te doen.

En ik heb het gedaan.

Ik ben begonnen.
Ik ben blijven zoeken.
Ik ben blijven leren.

En telkens wanneer ik dacht: nu heb ik het onder de knie,
kwam er opnieuw een verlangen.

Om dieper te gaan.
Om verder te groeien.

Dat proces verloopt bij mij bijna vanzelf.

Een periode van actie…
wordt gevolgd door een periode van rust.

Van stilte.

En net in die stilte gebeurt er iets.

Soms plan ik bewust niets in mijn agenda.
Geen afspraken. Geen verplichtingen.

Alleen maar ruimte.

Ruimte om stil te staan.
Om naar binnen te keren.

En daar…
raak ik iets diepers aan.

Alsof er in mij een laag zit die zich niet laat dwingen,
maar zich wel toont wanneer ik vertraag.

Laag per laag.

Ik denk daarbij aan de verlofperiodes.

Voor velen een moment om los te laten.
Om even afstand te nemen van het werk.

Durven ontkoppelen.
Durven loslaten.

Het lijkt eenvoudig, maar dat is het niet altijd.

Toch gebeurt er iets wanneer je het wel doet.

Wanneer je je focus verlegt.
Wanneer je even iets helemaal anders doet.

Dan komt er rust.

En uit die rust ontstaat… inzicht.

Wanneer je daarna opnieuw aan het werk gaat,
merk je dat er iets veranderd is.

Misschien klein.
Misschien bijna onmerkbaar.

Maar het is er.

Een ander perspectief.
Een nieuw inzicht.
Een gevoel dat je iets beter begrijpt.

Natuurlijk helpt het ook om te lezen.

Om je kennis te verruimen.
Om nieuwe dingen te ontdekken.

Niet alles wat je leest is meteen toepasbaar.
En dat hoeft ook niet.

Het gaat erom dat je je blik verruimt.

Wat je niet kent, kan je niet toepassen.
Je kan er zelfs niet over meepraten.

Maar wat je een beetje kent…
daar kan je mee aan de slag.

En soms is dat genoeg om iets in beweging te zetten.

Lezen voedt je hoofd.

Maar rust…

rust voedt iets anders.

Iets diepers.

Een weten dat niet uit boeken komt,
maar van binnenuit groeit.

En dat geldt voor iedereen.

Al vindt ieder van ons zijn rust op een andere manier.

Wie rust durft toelaten,
komt altijd dichter bij zichzelf.

Jouw manier om rust te vinden.
Rustig plekje
Mijn eigenwaarde

Eigenwaarde en zelfvertrouwen

Geschreven op .

Het is niet abnormaal dat m’n zelfvertrouwen ver zoek was. Het heeft me jaren aandacht en energie gekost om weer te vertrouwen. Het heeft me evenveel, of misschien nog meer, moeite gekost om mijn eigenwaarde terug te vinden.

Gelukkig hangen beide samen, zo heb ik dat gevoel althans.

Zelfs nu kan ik beamen dat mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde nog steeds toenemen. Ik hoop zelfs dat ik dit kan zeggen tot de dag van mijn dood.

Voor mij is en blijft het leven zoeken, leren en groeien. Iedere leeftijd heeft zijn domeinen die meer of minder belangrijk zijn.

Als je wat ouder wordt, besef je vanzelf dat ‘vlug, vlug’ niet meer voldoening geeft. Maar als je jong bent, is dat prima, omdat je niets wil missen.

Hoeveel eigenwaarde geef jij jezelf? Van 0 tot 10. Een 10 is het maximum.

En je zelfvertrouwen, hoe zit het daarmee? Wat geef je jezelf hiervoor van 0 tot 10?

Hoe zien anderen dat voor jou? Iemand die je goed kent, natuurlijk.

Mijn eigenwaarde
Eigenwaarde en zelfvertrouwen

Verandering in je leven… vervolg 16/8

Geschreven op .

Ga bij jezelf na welke gewoonte je heel graag wil afleren of veranderen. Hoe lang heb je hiervoor nodig?

Als je echt iets wil veranderen, is het belangrijk om het voor jezelf goed te omschrijven, zodat je het heel duidelijk hebt. Als je helder hebt wat je echt wil, schrijf het op.

Lees elke morgen luidop wat je geschreven hebt, dagen aan een stuk. Tot je zelfs weet wat je gaat lezen. Het mag helemaal in je hoofd zitten.

Ga daarbij zeker voelen wat het met je doet als je deze verandering al bereikt zou hebben.

Actie!

Zonder iets te doen, komt er natuurlijk geen verandering. Dus kom in actie met kleine stapjes.

Bijvoorbeeld: je wil 3 km kunnen joggen. Dan is een schema zoals ‘Start to Run’ een handig hulpmiddel. Ook rustperiodes zijn belangrijk. En iemand die je motiveert om vol te houden. Iemand die je kan aanmoedigen om toch te gaan joggen, ook al regent het.

Na de actie ga je zo goed mogelijk voelen bij jezelf wat deze actie met je doet. Benoem het voor jezelf.

“Heerlijk.”
“Zalig.”

Geniet van de verandering, ook al is het niet eenvoudig.

En weet dat deze verandering ooit ook een gewoonte wordt.

Tip: leg de lat voor jezelf niet te hoog.

Ook innerlijk kan je op deze manier veranderen.

Vervolg 14/8

Geschreven op .

Uit het voorgaande bericht: en toch is het voor iedereen belangrijk ‘te leren voelen’. Eerst bij zichzelf en dan pas bij de ander.

Er zijn heel wat misverstanden, onenigheden en ruzies onder de mensen, omdat we al te vaak naar de ander wijzen. Omdat we te vaak naar buiten gericht zijn, in plaats van eerst bij onszelf te kijken en te voelen wat goed of niet goed is voor onszelf.

We zijn soms iets te snel in het oordelen en veroordelen van de ander. We hebben te vaak het idee dat we kunnen zeggen wat en wanneer we willen.

Ik kijk weinig naar het nieuws, maar als ik kijk of luister, frons ik soms mijn wenkbrauwen. Geef er zelf eens aandacht aan. Kijk of je er zelf iets uit kan leren wat het voorgaande betreft.

‘Verander de wereld, begin met jezelf.’
Dat is zo mis nog niet.

Voelen bij jezelf is voelen wat goed of niet goed voor je is. Als iets goed voelt, ga je ermee verder. Als iets niet goed voelt, stuur je bij.

Bij de ander voelen betekent voornamelijk dat je de grenzen van de ander respecteert.

Als iemand iets doet wat niet kan, bijvoorbeeld vuilnis op de grond gooien, kan je nagaan of je daar echt iets op moet zeggen. Ik ga ervan uit dat iedereen weet dat dit niet oké is. Als ik niet de bevoegdheid heb, zoals bijvoorbeeld een ouder of een politieagent, blijf ik bij mezelf en zeg ik niets.

Ik geef nog een ander voorbeeld. Als coach heb ik heel wat ervaring in hoe je je best gedraagt (zou toch moeten?) of wat je best doet in bepaalde situaties. Heb ik daarom het recht om iemand op straat of in de winkel zomaar bij te sturen?

Ik besef al te goed dat ik ook fouten maak. En ik heb daarbij geleerd dat iedereen op een punt komt waarop hij of zij bijleert. Alleen leren we niet allemaal op hetzelfde tempo en op dezelfde manier.

Dat hebben we te respecteren, hoe moeilijk dat soms ook is.

Voelen bij jezelf zonder de ander bij te willen sturen
Voelen bij jezelf zonder de ander bij te willen sturen

Zelf connectie maken met je gids

Geschreven op .

Door te mediteren en innerlijk rustig te worden, maak je contact met jezelf, je ziel. Als dat gebeurt, heb je automatisch contact met je gids.

De volgende oefening heb ik al een paar keer meegegeven.

Sluit je ogen. Adem in en uit, non-stop. Je vertraagt vanzelf. Verleg je aandacht van je buik naar je ziel en hou dit ongeveer tien minuten vol.

Je zal merken dat je heel rustig wordt. Je krijgt het gevoel dat je heel klein bent en tegelijk ook heel groot.

Als je dat voelt, ervaar je een immense verbinding met iets dat groter is dan jezelf. Dat is het moment waarop je verbinding voelt met je gids.

I know … oefenen, oefenen en nog eens oefenen.

Op zich hoef je geen communicatie te hebben met je gids. Als je dit voorgaande kan, zal je heel goed kunnen aanvoelen wat je nodig hebt. Ook wat je niet nodig hebt.

Dit maakt het leven gemakkelijker en waardevoller.

Mijn ervaring is dat vrouwen (over het algemeen) een voorsprong hebben wat betreft voelen. Ze kunnen vaak sneller en langer in hun gevoel blijven, terwijl mannen (over het algemeen) sneller in hun verstand zitten.

En toch is het voor iedereen belangrijk te leren voelen. Eerst bij jezelf en dan pas bij de ander.

Contact maken me je gids
Contact maken me je gids

Contact met …

Geschreven op .

Enkele jaren geleden vertelde m’n gids me dat ik tegen m’n klanten mocht zeggen dat, als ze na de sessie in de auto stapten, ze er goed aan zouden doen om de radio uit te zetten.

Waarom geen muziek of podcast?

Als je in de auto zit, rijd je meestal op automatische piloot. Je hoeft niet meer na te denken hoe je moet schakelen en remmen, enzovoort. Je kijkt rond, je let op het verkeer en de rest verloopt vanzelf.

Dat is een uitgelezen moment om contact te maken met je gids.

In het begin zal het voornamelijk een monoloog zijn, maar je zal er steeds beter in worden.

Belangrijk is dat je stiltes durft inlassen en leert luisteren in de stilte.

Als je stilte maakt in de auto en je stelt een vraag aan je gids, dan zijn de eerste antwoorden vaak de dingen rondom je. Wat zie je? Wat valt je op? Een zin op een spandoek, een tekst op een auto voor je, noem maar op.

Laat vooral niets aan het toeval over.

Wat trekt je aandacht? En ook hier: voelt het goed, dan is het voor jou bestemd.

Zo vertelde ik in de auto luidop aan m’n gids waar ik mee zat en waar ik mee bezig was.

(Net alsof m’n gids hier niets van afwist, terwijl hij het zelfs heel goed weet en me al van ver ziet struggelen.)

Ingrijpen doet een gids enkel als het echt moet. Zo had m’n gids er zelfs voor gezorgd dat ik mijn ongeval juist wél kreeg. Juist om me mijn les te leren.

Ik vertelde dus waar ik mee worstelde en ik werd stil.

Ik merkte: radio, Joe fm.

Ik volgde de ingeving en zette Joe fm op. Op dat moment hoorde ik de dj zeggen: “de ziel.”

Ik zette de radio onmiddellijk weer uit.

Even later deed ik hetzelfde, maar zette een willekeurige zender op.

“Have a little faith in me.”

Een warme rilling liep over m’n rug. Dit voelde goed.

Daarna zag ik een spandoek aan een nieuwbouwhuis: “En dan kom je thuis.”

Ik lachte en liet los waar ik mee zat. Ik had vertrouwen dat het goed zou komen.

Thuiskomen betekent hier: goed contact hebben met mezelf.

Mijn ‘Zelf’ is hetzelfde als mijn ziel.

Thuiskomen is weten wat ik nodig heb, op het moment dat ik het nodig heb. Het is een innerlijk gevoel dat me aangeeft wat ik kan doen voor mijn eigen goed.

Ik heb dit geleerd met vallen en opstaan. Het blijft een levenslange en ook een zeer waardevolle oefening, vermoed ik.

Heb jij ervaring met “ik weet wat ik moet doen”? En dat je achteraf weet dat het goed was?

Op een keer …

Geschreven op .

Op een keer ging ik tanken. Soms is dat nodig.

Mijn gids fluisterde in m’n oor: “Koop een Subito.”

Ik had geen idee wat een Subito was en hoe dit werkte. Ik tankte en stapte het tankstation binnen.

“Een Subito graag”, zei ik.

Waarop de kassière vroeg: “Eén van 1, 3 of 5 euro?”

“Euh … van 1 euro”, daar kon ik niet veel mee misdoen, dacht ik.

Ik kraste het lotje en won 1 euro.

Zo gebeurde dat enkele keren na elkaar. Tot ik op een keer aan mijn gids vroeg: “Waarom is dit?”

“Zo kan je verder, Johan.”

Gelijk had hij. Ik gaf 1 euro uit en won 1 euro. Dit kon in principe eeuwig doorgaan.

Het allerbelangrijkste dat ik te leren had, was voelen.

Want ik had ondertussen ook al enkele keren niets gewonnen. Ik had niet goed gevoeld, maar te veel aandacht gegeven aan … wat als ik toch …?

Ik probeerde zonder aanwijzing, tevergeefs.

Dat heb ik ook weer losgelaten. Klaar om het volgende te leren.

Ziek worden of een ongeval

Geschreven op .

Tegenslag, …

Ziek worden doe je niet zomaar, dat heeft een reden. En ja, het is vaak moeilijk die reden te vinden, tenzij je te lang in de koude hebt gestaan.

De reden vinden waarom is een hele zoektocht, net zoals ik lang gezocht heb naar de reden van mijn ongeval.

Ik kom er nog regelmatig op terug, omdat ‘voelen’ voor mij de sleutel is tot gezondheid en misschien wel tot gelukkig zijn.

Mijn resterende pijnen en beperkingen van dit ongeval zullen voor altijd bij me zijn. Dat heb ik te aanvaarden. Ook al is dit niet elke dag even erg en ook al kan ik de ene dag de pijn beter verdragen dan de andere. Ik heb alles volledig geaccepteerd en dat op zich geeft een gelukzalig gevoel.

De reden van het ongeval heb ik ondertussen achterhaald. Net zoals ik besef dat mijn leven, en dat van jou, een reden heeft. Groeien, bijleren en wijsheid opdoen, dat is de reden van ons bestaan.

Bijleren, daar hoort fouten maken bij. Zoals ik in een eerdere blog heb geschreven.

Doe je niet wat nodig is om te groeien en tot de nodige inzichten te komen, dan zal je ongemak ervaren. Weiger je te luisteren naar wat je lichaam je aangeeft, dan zal je steeds meer ongemak ervaren tot je een ongeval krijgt of ziek wordt.

Toen ik hierachter kwam, was ik teleurgesteld, boos en verdrietig tegelijk.

Als ik de spelregels niet ken, hoe kan ik dan juist leven?

De evolutie brengt mooie dingen met zich mee, maar helaas ook minder mooie. We zijn steeds meer aandacht gaan geven aan ons verstand en aan ons denken.

“Studeer maar goed, dan heb je goed werk”, werd gezegd.

Onderweg, gedurende de evolutie, zijn we steeds minder naar ons gevoel gaan luisteren, met alle gevolgen van dien. Die omschakeling hebben we opnieuw te maken.

Omdat we ondertussen in een nieuw tijdperk, het ‘gevoel tijdperk’, zijn aangekomen, wordt dit iets gemakkelijker. Als je bewust leeft, natuurlijk.

Ziek worden.
Ziek worden.

“het familie systeem”

Geschreven op .

Ik had het in een eerdere blog over het familiesysteem, waarbinnen de volgende wetmatigheden zorgen voor balans of problemen. Ikzelf heb ook al meermaals gezondigd tegen deze natuurwetten. Altijd onbewust, net als iedereen waarschijnlijk.

Dat komt nooit goed, het opnemen tegen de natuur(wetten).

Herinner je de volgende drie wetmatigheden:

  1. Iedereen heeft een plek binnen het familiesysteem.
  2. De volgorde is belangrijk en dient gerespecteerd te worden.
  3. Er is evenwicht in geven en nemen.

Wat is niet goed binnen familiesystemen?

Een klant worstelde met zijn partner. Er liep van alles mis en de verstandhouding tussen beide partners was niet helemaal oké. Toch zien ze elkaar graag en is er liefde.

Dat is mijn eerste bekommernis. Is er nog iets tussen deze twee mensen? Zie je je partner nog graag? Hou je nog van hem of haar?

Ik zit niet te wachten op een verstandelijk antwoord. Ik wil voelen of er nog liefde aanwezig is. Als ik dat nog voel, kunnen we verder werken.

De volgende stap is kijken binnen het koppel wie welke plaats inneemt. Ik gebruik een koffertje met staafjes. Daaruit laat ik de klant staafjes kiezen: één voor zichzelf en één voor zijn partner. Hij mag de staafjes neerzetten op tafel of in de ruimte.

Wie kijkt welke kant uit? Wie neemt de eerste en de tweede plek in?

Tijdens de sessie doe ik niets anders dan voelen en kijken wat zich afspeelt. Ik krijg energie of ik verlies energie van wat ik voel en zie. Ik stel vragen die steeds meer de situatie verduidelijken.

En dan moet ik toegeven dat er nog liefde is. Gelukkig.

Als er geen liefde meer is, is dat ook oké. Dan hoort de relatie te stoppen, hoe moeilijk dat soms ook is.

Als er nog liefde is, gaan we verder met deze oefening.

In deze situatie die ik beschrijf, wringt het schoentje aan de kant van de klant, de man.

Soms leg ik uit wat er op tafel staat, wat de staafjes betekenen. En soms ga ik verder met de volgende opstelling: het gezin waar de klant geboren en opgegroeid is. Hij mag dan zijn gezin van herkomst op tafel uitzetten.

Al snel wordt duidelijk dat zijn oudste zus een andere plaats in de rij van de kinderen inneemt en dat hij, als tweede kind, zich de eerste plaats van zijn zus heeft toegeëigend.

Door een voorval met zijn vader, jaren geleden, heeft hij alle verantwoordelijkheid op zich genomen en heeft hij, zonder het te beseffen, de eerste plaats van zijn zus ingenomen.

Hij had van plaats gewisseld met zijn zus, uit liefde voor zijn vader.

Helaas is het gevolg dat hij in zijn relatie opnieuw die wissel maakt, waardoor zijn partner niet de plek en de aandacht krijgt die nodig zijn, met alle gevolgen van dien.

Ik stel de klant nog meer vragen en vraag door tot deze wetmatigheid doorvoeld wordt. Dit doorvoelen brengt rust. Deze rust brengt de nodige energie weer op gang.

De verandering die hier gebeurt in het systeem werkt weken, zelfs maanden verder.

Mooi is dat na enige tijd, bij een volgende opstelling, de vorige problemen langzaam verdwijnen. Doordat de klant doorleefd en doorvoeld heeft wat er speelde, neemt hij zijn eigen plek weer in. Het systeem vindt opnieuw rust. Zijn relatie vindt rust en het koppel begrijpt elkaar beter.

Wanneer iemand op deze manier ‘fouten’ corrigeert in zijn systeem, werkt dit verder door in andere systemen, bijvoorbeeld op zijn werk. Werkgerelateerde problemen zullen daardoor mee verminderen.

Je eigen systeem start thuis, maar blijft niet enkel thuis. Dat neem je overal mee.

Een koffertje met staafjes om systemen uit te zetten.
Een koffertje met staafjes om systemen uit te zetten.

Liever niet?

Geschreven op .

Liever geen verandering?

Als je alles liever hetzelfde houdt, als je vindt dat alles rond je te snel en te vaak verandert, noteer het.

Wat stoort je hieraan?

Heb je het liever voorspelbaar?

Waar verdraag je wél dat er verandering is?

Het weer is niet elke dag hetzelfde. Is dat oké voor jou?

Het gedrag en de reacties van anderen zijn niet elke dag dezelfde.

Ikzelf, mijn humeur, is niet elke dag hetzelfde.

Is jouw humeur steeds hetzelfde?

We kunnen veel bepalen. Maar niet alles, dat is onmogelijk.

De manier waarop je zelf in het leven staat, de manier waarop jij naar jezelf en naar anderen kijkt, hoe je over de ander denkt, bepaalt mee je gedrag.

Werk gerust verder aan je lijst met veranderingen die je wil bekomen.

Wat moet voor jou steeds op dezelfde manier?

Ik heb 25 jaar in het buitengewoon onderwijs lesgegeven aan jongeren tussen 16 en 25 jaar. De laatste jaren waren er steeds meer jongeren met ASS (autismespectrumstoornis). Velen van deze jongeren hadden het moeilijk met plotse veranderingen.

Tijdens een vormingsdag, jaren geleden, werkten we rond het thema ASS. Daaruit bleek dat iedereen, elk personeelslid, op één of andere manier één of meerdere kenmerken had van ASS.

Iedereen hield vast aan een bepaalde manier van doen of …

Enkele voorbeelden.

Eén iemand deed zijn koerssokken steeds op dezelfde manier uit en aan. Linkse sok links, rechtse sok rechts. Vallen de sokken op elkaar, dan was het even paniek.

Een ander persoon hing de was op de wasdraad van groot naar klein en ook in een bepaalde volgorde van kleur.

Nog iemand anders legde zijn pennen in dezelfde richting in z’n pennenzak.

Tijdens het coachen gebruik ik regelmatig een koffertje met staafjes. Er liggen vierkante en ronde, grote en kleine in. Acht op de tien mensen die de staafjes gebruiken, leggen ze nadien weer netjes op volgorde en samen met dezelfde kleur.

Het is mooi om te zien hoe structuur en orde rust geven.

In de komende blogs ga ik jullie meenemen in systemisch werk. In deze blogs zal ik je het belang van orde en structuur toelichten.

Graag hetzelfde.
Graag hetzelfde?

Fouten maken

Geschreven op .

We weten allemaal dat we niet kunnen leven zonder fouten te maken.

MAAR … niemand maakt graag fouten.

Erger nog, we vinden het zelfs niet oké als iemand een grote fout maakt. Terwijl we diep vanbinnen weten dat we uit fouten leren.

Hoe zou dat komen?

Fouten maken brengt teleurstelling met zich mee.

Het loopt fout. Het loopt in het honderd.

Dat willen we niet. Waarom niet?

Is onze maatschappij te zeer gefocust op “goed doen” of op “scoren”?

Sociale media hebben daar zeker hun aandeel in.

We tonen graag wat goed gaat.

Kijk eens waar ik ben, hoe mooi!
Kijk eens waar ik zit te eten, zo gezellig!

We tonen ons van onze mooiste, beste kant.

Zijn we misschien te hard beloond geweest als we het goed doen?

Hebben we misschien te weinig aandacht gekregen als het fout liep? Leerden we zelf bij te sturen of werd het uit handen genomen?

Is er tijd en ruimte om fouten te maken in onze ‘volmaakte maatschappij’?

Nemen we de tijd om bij te sturen? Kunnen we überhaupt tijd nemen om iets recht te zetten?

Ik betrap mezelf erop dat ik zeg: “Ik ga vlug …”

Gaat het erom dat we te veel willen en dat er daarom geen ruimte is voor fouten?

Wist je dat ‘fouten durven maken’ een levensles is die in ieders leven voorkomt en zelfs regelmatig terugkomt?

Hoe kijk jij zelf naar fouten maken?

Heb je er al gemaakt, kleine en/of grote?

Wat was de impact van je fout?

Ik kan me inbeelden dat als bijvoorbeeld een werknemer een fout maakt waardoor je een goede klant verliest, dit niet zomaar vergeten en vergeven is.

Of stel je voor dat je een verkeersovertreding begaat, niet expres, maar dat je daardoor iemand verwondt. Hoe ga je daarmee om?

Niet eenvoudig!

Een fout maken.
Een fout maken.

Een boek …

Geschreven op .

Blog — In stilte

Ik schrijf en schrijf.

Ik schrijf mijn gedachten neer.
Mijn ervaringen.
Wat er in me leeft.

En wie weet… groeit dit ooit uit tot een boek?

Niets moet.
Gewoon… omdat het kan.

Hier een stukje.

In stilte zit veel.
Heel veel.

In stilte kan je jezelf ontmoeten.

Dat heb ik niet alleen ervaren in 2008, in de Marokkaanse woestijn, maar misschien nog meer in Averbode, tijdens een stilteverblijf van drie dagen.

Na het eten trok ik me telkens terug op mijn kamer.

Gewoon om er te zijn.
Met mezelf.
In stilte.

Daar kon ik luisteren.

Niet naar de ander.
Maar naar mezelf.

Wat heb ik mezelf te vertellen?

Thuis had ik daar al vaker tijd voor gemaakt.
Ik had al ervaren wat het met me deed.

Ik voelde dat er iets vrijkwam.
Een kracht die ik daarvoor niet kende.

En ik wilde die kracht beter leren kennen.

Nu was het zover.

Drie dagen stilte.

Geen pakjesdienst.
Geen telefoon.
Geen hond of poes die me kon storen.

Heerlijk.

Weten dat niemand je komt storen.

Ik heb genoten van die drie dagen.

Van de rust.
Van de stilte.
Van het voelen.

En ergens…

blijft die vraag hangen:

Smaakt dit naar meer?

Averbode by night.
Averbode by night.
Mijn angst

Mijn angst

Geschreven op .

Het gevoel nuttig te zijn is van onschatbare waarde.

Je wil er bij horen, je nuttig voelen; thuis, op het werk en bij vrienden.

Het is evenzeer ontzettend belangrijk dat je het gevoel hebt dat je meetelt. Als je merkt dat je een nummer bent, dan handel je naar dat gevoel (onbewust).

Je doet je werk. “That’s it.” Niet meer en niet minder.

Iedereen komt op een punt waarop hij of zij eigenwaarde belangrijk vindt.

Voor mij was 16 januari het moment waarop mijn eigenwaarde een flinke deuk kreeg. Het gevoel van eigenwaarde was herleid tot nul.

Als de avond viel en het stilaan donker werd, kwam er een onbeschrijfbare angst over me heen. Zeker als ik alleen thuis was en de kinderen in bed lagen.

Omwille van al mijn breuken die herstellende waren kon niets doen. Ik had zelfs hulp nodig om naar het toilet te gaan. Ik had bang dat er iets erg zou kunnen gebeuren. En ik kon niets doen. Deze angst was niet reëel maar ze was er wel.

Een verklaarbare uitleg had kunnen zijn, dat ik tijdens het autorijden met alles in orde was. Mijn verzekering en keuring was in orde, net als mijn auto. ik was wakker en was niet onder invloed en ik hield me aan de verkeersregels en de snelheid. Ik was trouwens vader van een jong gezin.

En toch gebeurde er iets verschrikkelijk! Dat maakt dat je brein alle moeite doet om dit voorval een plaats te geven en het onmogelijk kan plaatsen, dus is er angst.

Onbeschrijfbaar wat zo’n klap psychisch teweeg kan brengen. Psychisch had ik een flinke deuk gehad.

Ik heb jarenlang de deur gebarricadeerd als we gingen slapen. Gewoon om iets meer gerust te zijn.

Door gesprekken, healing en veel stil staan bij deze angst kon ik er langzaam afscheid van nemen. Door mezelf af te vragen wat er zou kunnen gebeuren, kwam ik weer tot rust. Trouwens, het ergste had ik wel gehad. Dat was achter de rug.

Vervolg loslaten

Vervolg ‘loslaten’

Geschreven op .

Voor mij is alles energie en is alles met alles verbonden.

Zelfs tot in de dood.

Je weet ondertussen dat ik in ’99 een verkeersongeval had met een BDE, een bijna-doodervaring. Tot voor dit ongeval was voor mij: dood is dood. Klaar.

Na deze BDE heb ik mijn mening grondig herzien. Sterker nog, ik heb regelmatig contact met overledenen. Niet dat ik dit opzoek, maar soms zoeken overledenen contact met mij, meestal tijdens een coachingsessie en wanneer ze dit nodig vinden.

Ik zal beginnen met mijn eerste contact.

Tijdens de BDE had ik gevoeld en onthouden dat ik contact had met een entiteit die me beschermde. Een heerlijk gevoel, weten dat ik beschermd was. Meer nog, zo besefte ik enkele jaren later: ik word begeleid. En als ik iets vraag, kan ik, mits wat geduld, dingen bekomen.

Ik zit hier nu bij het vuur en kijk vanachter naar de weide achter onze tuin. Dit herinnert me aan de keer dat ik een hand in m’n rug voelde en naar die weide begeleid werd.

We hadden plannen om een zwemvijver te maken en ik zou daarbij veel zelf doen. De plannen waren bijna klaar en ik wist dat we een graafmachine nodig hadden. Omdat ik veel zelf wilde doen, had ik een graafmachine nodig die enkele weken in onze tuin kon blijven staan.

Ik herinner me nog goed: het was een zomerochtend en ik was vrij vroeg wakker. Ik zette me buiten en mediteerde. Ik keerde me in mezelf en ervaarde een diepe rust.

Daarna zocht ik contact met de geesteswereld. Ik zei letterlijk: “Geesteswereld, ik weet dat jullie er zijn. Is het mogelijk mij te helpen met een graafmachine die ik meerdere weken hier in de tuin kan laten staan?”

Toen liet ik los.

Ik had vertrouwen dat, als ik dit verdiende, de graafmachine op één of andere manier naar me toe zou komen, of dat ik tot bij de graafmachine zou komen. Hoe, dat wist ik niet.

Enkele weken later was ik niet meer bezig met die vraag. Ik parkeerde mijn auto naast het huis en stapte binnen langs de voordeur. Niets speciaals, tot ik de wasplaats binnenstapte.

Ik voelde vijf vingers op mijn rug die zachtjes duwden.

Ik gaf me over, nog totaal niet beseffend wat er aan het gebeuren was. Het voelde goed en dus vertrouwde ik.

Ik stapte de tuin in terwijl Ann me riep: “Johan, kom eens!”

“Nu niet!”, riep ik terug, terwijl ik de hand volgde die nog steeds in mijn rug duwde.

Ik wandelde de tuin uit en de weide in, achter onze tuin. Tot in het midden van de wei.

Ineens stopte het duwen. Daar stond ik.

Voor me bos. Links nog meer bos. Rechts nog een wei en nog één en nog …

Hé, wat is dat?

Een grote, gele graafmachine!

Ik geloofde mijn ogen niet.

Ik liep snel naar binnen terwijl Ann opnieuw riep: “Johan, kom eens!”

“Nee, nu niet, ik ben zo terug!”

Ik sprong op mijn fiets en reed naar het huis waarvan ik vermoedde dat de graafmachine daar stond.

Ik belde aan. Een mevrouw opende de deur. Ik kende haar niet en stelde vol spanning mijn vraag: “Is die graafmachine van jullie?”

“Ik zal mijn man roepen, ze is van hem.”

Daar stond de man voor me, met achter hem een paar nieuwsgierige ogen van zijn vrouw.

Ik stelde mijn vraag opnieuw en vroeg of hij bij ons graafwerken kon uitvoeren.

Plots, uit het niets: “Ben jij een broer van Jeanine Steenberghs?”

“Jazeker, ik ben Johan Steenberghs.”

“Ik heb nog met Jeanine in de klas gezeten.”

Het ijs was gebroken en enkele weken later stond de graafmachine in onze tuin.

Eric kwam de sleuven graven en ik deed het leidingwerk. Daarna konden de sleuven weer dicht. Tot en met de vijver werd gegraven. Van het overtollige zand legden we een talud aan rond de tuin.

Zo zie je maar.

Ik heb er nog vaak aan teruggedacht. Dit was voor mij één van de eerste grote verrassingen in die tijd.

Sindsdien spreek ik regelmatig met mijn gids. Ik weet dat deze entiteit er is en me bijstaat.

Lottocijfers krijg ik niet, terwijl ik het wel eens gevraagd heb om te zien wat het zou geven.

Ik kreeg als antwoord: “Zou het je gelukkiger maken, Johan?”

Ik moet toegeven dat mijn antwoord “neen” is.

Wat wel gebeurt, is …

Vervolg loslaten
Vervolg loslaten
Blog bij het vuur.

Loslaten

Geschreven op .

Ik had mezelf voorgenomen elke dag een blog te schrijven. Helaas. Een verlengd weekend weg deed me de das om.

Als ik een weekend weg ben of op verlof ben, kan ik gemakkelijk alles even opzijzetten. Zo goed zelfs dat ik deze blog vergeet terug op te nemen. Hoe komt dat?

Ik heb mezelf geleerd om los te laten telkens er een klant buiten gaat na een sessie. Tijdens de sessie geef ik me 100%. Op het einde van de sessie ga ik na of ik alles gedaan, gevraagd of gezegd heb. Daarna laat ik mijn klant los, want dan is het aan de klant zelf om met het geleerde verder aan de slag te gaan.

Loslaten leerde ik mezelf twintig jaar geleden, vanaf het prille begin. Ik had vrij snel begrepen dat als ik aan mijn klant zou blijven denken, ik hem of haar geen vrijheid gaf en dat ik niet vertrouwde op wat ik gedaan had tijdens de sessie.

Ik ging en ga er nog steeds van uit dat als ik mijn klant niet kan loslaten, ik geen vertrouwen heb dat hij of zij het zelf kan. En dat is niet oké.

Voor mij is alles energie en is alles met alles verbonden.

Zelfs tot in de dood.

En toch blijft het leren, ook voor mij.
Telkens opnieuw, in andere situaties. En het aller moeilijkste loslaten hoort bij je gezinssituatie.
Sta hier maar eens even bij stil.

Blog bij het vuur.
Blog bij het vuur.
Ik stond er weer.

Na los te laten, …

Geschreven op .

De eerste telefoontjes kwamen van mensen die ontmoet had en die wisten wat ik deed.

Sommigen vertelden dat ze er lang over nagedacht hadden alvorens een afspraak te maken. En ja, nu waren ze klaar. Alleen zij? Of, ook ik? Voor mij een mooi voorbeeld dat alles klaar moet zijn alvorens iets tot stand komt.

In het begin van een sessie legde ik duidelijk uit dat ik de reikibehandeling deed om te oefenen en ik vroeg uitgebreid feedback. Van bij het begin voerde ik een gesprek voor en na de behandeling. Ik leerde bij, zag en voelde wat ik teweegbracht bij de ander. De ander ervaarde ib het begin voornamelijk rust.

“Het deed deugd”, vertelde ze.

Ik voelde mijn kracht toenemen. Eerst vond ik dat gek, daarna besefte ik dat ik door anderen te behandelen zelf meer energie creëerde. Ik werd er letterlijk beter van dankzij mijn klanten.

Ik leerde luisteren in het gesprek zonder te sturen. Ik leerde mijn helende energie aansturen. Bijvoorbeeld naar een pijnlijke knie of rug. Ik leerde veel en deed het ontzettend graag. Ik voelde mezelf groeien, als het ware.

Doordat ik goed leerde luisteren en aanvoelde waar de pijn zat, leerde ik ook de oplossing of mogelijkheden te zien om de pijn te voorkomen.

Doordat ik steeds meer en intenser vragen begon te stellen, kwamen klanten tot inzicht.

Na een tijdje drong een eigen ruimte zich op. Ik kreeg aanvragen om vrienden en kennissen te behandelen. Klanten waren tevreden en vertelden het verder. Mond-tot-mondreclame deed z’n werk.

Ik kreeg stilaan het gevoel dat ik er weer stond.

Mijn eigenwaarde nam weer toe, na lange tijd.

Ik stond er weer en God ik kon er van genieten!

Ik stond er weer.
Verandering ... eerst geduld

Loslaten

Geschreven op .

Er was beterschap op komst.

Gelukkig waren er vrienden die me een goede tip hebben gegeven.

“Ga eens voor een reikibehandeling, dat geeft je weer energie.”

Ik kende niets van alternatieve behandelingen. Maar deze persoon, Jean-Paul, zou dat goed doen. Hij woonde ook nog dichtbij.

Na een warm en aangenaam gesprek bij Jean-Paul kon ik gaan liggen op de behandelingstafel. Een bedje, maar dan hoger zodat hij goed aan me kon. Hij legde zijn handen op m’n hoofd …

Voor een tweede keer zag ik figuurlijk ‘het licht’.

Dit was het. Dit wil ik ook kunnen.

Dat stond als een paal boven water. Ik zou. Ik moet. En wel zo snel mogelijk.

Mijn ego stak letterlijk de kop op.

Via bepaalde rituelen kan je reiki-inwijdingen ontvangen. Jean-Paul zou me dit aanleren.

Enkele maanden later, en na veel oefenen op mezelf en familieleden, was ik klaar om anderen te behandelen.

Echt klaar? …

Neen, dat was ik niet.

Ik had m’n ego mee en dus het universum tegen. Dat begreep ik toen nog niet.

Niemand was bereid om door mij behandeld te worden.

Week na week vond ik niemand.

Tot ik het had losgelaten.

…

Familie systemen

Geschreven op .

Drie wetmatigheden:

  1. Iedereen heeft een plek binnen het familiesysteem.
  2. De volgorde is belangrijk.
  3. Er is evenwicht in geven en nemen.

Wanneer het niet goed loopt binnen familiesystemen

1. Iedereen heeft een plek

Je voelt je beter dan je oudere broer en gaat hem commanderen.
Je hebt geen of weinig respect voor je ouders.

2. De volgorde is belangrijk

Net als bij het voorgaande respecteer je de ander en je eigen plek niet binnen het familiesysteem. Daardoor ga je moeilijkheden ervaren.

3. Er is evenwicht in geven en nemen

Je ouders zorgen voor je, tot op een bepaalde hoogte. Blijf je toch profiteren van hun goedheid, dan zal je daar niet gelukkiger van worden.

Als je ouders ouder worden en hulp nodig hebben, kan je helpen als ze hulp vragen. Anders kan je je hulp aanbieden, maar niet opdringen.

Als kind heb je je taak binnen het gezin op te nemen. Te helpen waar het kan, op jouw manier, naargelang je leeftijd. Zo niet, ervaar je moeilijkheden.

Deze drie wetmatigheden komen voor in elk systeem, ook in het bedrijfssysteem.

Hierover volgende keer meer.

Familie systeem
Familie systeem.
Familie systeem

Systemisch coachen

Geschreven op .

Familieopstellingen
Maar ook bedrijfsopstellingen

Ik neem je mee in drie wetmatigheden waarmee rekening gehouden moet worden binnen systemen. Wordt er gezondigd tegen één of meerdere van deze wetmatigheden, dan kan je problemen verwachten.

Drie wetmatigheden:

  1. Iedereen heeft een plek binnen het familiesysteem.
  2. De volgorde is belangrijk.
  3. Er is evenwicht in geven en nemen.

Binnen familiesystemen

1. Iedereen heeft een plek

Je ouders zijn groter dan jijzelf.
Je jongere zus is kleiner.

2. De volgorde is belangrijk

Je respecteert je beide ouders.
Je luistert naar je oudere broer of vraagt hem advies.
Je helpt je jongste zus, ook al doet ze weer iets fout.

3. Er is evenwicht in geven en nemen

Als je evenveel of net iets meer geeft dan je krijgt, blijft er een positieve dynamiek bestaan.

Op latere leeftijd help je je ouders, terwijl je goed voor je eigen kinderen zorgt.

Familie systeem
Familie systeem
Te plotse verandering

De verandering was te groot en te plots.

Geschreven op .

De verandering was te groot en te plots.

Doordat de verandering zo groot en zo heftig was voor mij, was ik het noorden kwijt. Mentaal is dat een hele opdoffer. Het is een krak, een mentale krak die tijd vraagt. Tijd, aandacht en energie.

In het kleine moet je weer vertrouwen krijgen, stap voor stap.

Mensen die in een depressie of burn-out gezeten hebben, herkennen dit waarschijnlijk.

Ik had daarbij ook fysiek nog eens veel letsels. Doordat m’n gordel niet blokkeerde, heb ik met m’n hoofd een klap gekregen op het stuur. Een klap zo groot dat ik stukken van mijn leven gewoon vergeten was. Dat ik nieuwe stukken uit mijn leven na enkele dagen ook weer vergat.

Andere gebeurtenissen uit mijn leven, ons leven als koppel, herinnerde ik me niet meer. Ik kon me er niets meer bij voorstellen. Er waren gaten in m’n geheugen. Emotionele gebeurtenissen waren weggevaagd. Een stuk van mijn leven, ons leven, was gewoon weg.

Ik had het gevoel dat ik opnieuw moest beginnen met mijn leven.

In het begin vond ik de moed en de kracht niet om mentaal te genezen. Ik had te veel energie nodig om fysiek beter te worden. Ik sliep veel, heel veel. Op een zeker moment sliep ik zoveel dat ik dag en nacht verwisseld had.

Gelukkig besefte ik op een bepaald moment dat dat niet oké was.

Ik had weer ritme en structuur nodig. Korte dutjes. Fysiek in beweging komen.

Ik wist dat dit nodig was, maar het lukte niet.

Ik had nog een hele weg te gaan …

Een fout …

Geschreven op .

Maar het is gebeurd.

Ik heb gisteren mijn haar laten knippen bij een andere kapper. Mijn eigen kapper is met verlof en ook al heb ik een afspraak binnen twee weken, mijn haar was nu te lang. Nog twee weken wachten … hmmm.

Twee kappers aan het werk. Eén jongere en één oudere kapper. Het was mijn beurt. De jonge kapper maakte een gebaar om te komen. Ik dacht: je moet jongeren de kans geven om te leren. Maar met mijn haar? Kom op, Johan, zo erg kan het niet zijn.

“Enkel de puntjes bijknippen!” zei ik.
“Nee, niet met de tondeuse! Niks met de tondeuse, aub.”

Hij knipte en knipte. En ineens … stopt hij en vraagt: “Toch niet te kort?”

Ik vroeg: “Kan je het langer knippen?”

Ik kreeg een verbaasde blik.

Het was niet rampzalig, maar ook niet helemaal naar mijn zin.

Gelukkig … het groeit snel weer bij.

Nu ik toch over mezelf vertel, kan er nog wel een fout bij. Een pijnlijke zelfs.

Ik was iets uit hardhout aan het maken voor in de tuin. Enkele balken en plankjes gezaagd. Uit voorzorg voor splinters schuurde ik de gezaagde kanten.

Ik schuurde en … “auw, die zit!”

Een splinter dwars door mijn vinger. Links erin en rechts eruit, fraai zicht!

Gereedschap opruimen en naar de dokter van wacht.

Als je niets doet, kan je niets fout doen!

Mijn fout.
Mijn fout.
Er was beterschap op komst.

Verandering, … een nieuw leven?

Geschreven op .

Ik heb je een stukje van mijn verhaal geschreven. Maar er is ook nog een andere kant van het verhaal. Ann haar kant.

Die ochtend kreeg ze telefoon van het ziekenhuis, met de vraag of ze kon komen. Het was niet erg.

Ze belde mijn ouders. Mijn pa zou naar ons thuis gaan om op de kindjes te passen. Even maar. Iedereen deed verder met z’n taken van die dag, nog onwetend.

Tot Ann mij zag liggen op spoed.

Ze wist onmiddellijk hoe laat het was. “Dit is niet goed”, dacht ze.

Ik mompelde een onsamenhangend verhaal. In de ene hand een ijzeren kommetje om in over te geven. De andere hand gebruikte ik om me nog beter uit te drukken. Het was aan de ene kant een grappig zicht, aan de andere kant schrijnend.

Zaterdagochtend gezond vertrokken. Een uur later lag ik daar. Total loss, net zoals mijn auto. Herleid tot een wrak.

Een nog jonge man was de avond ervoor gaan werken als kelner. Hij was daarna verder op stap geweest en was onder invloed van …

Laat me hier even duidelijk zijn voor diegenen die graag wijn of bier drinken en feestvieren. Daar is niets mis mee. Echt niet. Ik drink ook graag wijn of bier.

Rijden en drinken gaan niet samen.

Dat mijn leven daar bijna stopte, is niet oké.

Maar dat twee jonge kinderen hun papa abrupt uit hun leven gerukt werden …

Denk daar maar eens over na.

Heb je zelf kinderen?

BOB-campagnes zijn niet tijdelijk. Dat is altijd.

Verandering in ons gezin kwam noodgedwongen, willen of niet.

Ann kon meermaals per dag naar het ziekenhuis, twee weken lang. Werken, kinderen, eten maken, eten geven … ineens ben je een alleenstaande moeder.

Soms lees ik de krant. Lees ik dat een vader of moeder, jong of oud, verongelukte.

Dan voel ik de pijn waar het gezin doorgaat.

Ann en ik hebben er vaak gesprekken over gehad. Gelukkig was Ann jong en nog veerkrachtig. Ze leefde en werkte op adrenaline. Terwijl ik op automatische piloot leefde.

Ik was de eerste dagen volledig van de wereld door de verdoving. Daarna heb ik dozen Dafalgan verslonden om de pijn aan te kunnen. Tijdelijk, dat besefte ik. Tijdelijk duurde net iets te lang.

Gelukkig was er beterschap op komst.

Beterschap op komst

Verandering op komst.

Geschreven op .

Stilstaan bij hoe je wereld er vandaag uitziet, is geen evidentie. We staan op, leven ons leven en gaan weer slapen. We proberen te genieten. Al is dat genieten vaak tussendoor, want we hebben het druk.

Wat is genieten?

Misschien kan je zelfs genieten van verandering. Of misschien heb je er een hekel aan.

Besef en weet dat jij en iedereen elke dag verandert, een heel klein beetje. Je bent niet meer dezelfde als gisteren. Je wordt ouder. Dat op zich is al veranderen. Iedereen rond je wordt een dagje ouder, waardoor hij of zij mee verandert.

Deze veranderingen samen zijn niet te onderschatten. Al zijn ze behapbaar, het is te doen.

Misschien kijk je nu anders naar verandering?

We hebben het eerder al gehad over de veranderingen die geweest zijn. Veranderingen die je leven mee bepaald hebben. Nu wil ik het hebben over de toekomst.

Welke veranderingen heb jij nodig? Bij jezelf, wel te verstaan.

Ik heb gemerkt bij mijn klanten dat er veel veranderd is na 2020. Bij iedereen, ook bij mezelf. Ook in m’n gezin, bij mijn familie, buren enzovoort. We hebben deze veranderingen van de laatste twee jaar ondergaan, willen of niet.

Heeft deze verandering het gewenste effect gehad? Of zijn we terug bezig met onze ratrace?

Ik merk bij heel wat ondernemers dat er ontzettend veel veranderd is bij mensen. Ondernemers die werken met personeel en rechtstreeks contact hebben met klanten stellen vast dat iedereen veel minder kan verdragen, sneller op z’n paard zit.

Klanten zijn niet alleen mondiger geworden. Ze zijn soms zelfs agressief en permitteren zich het onmogelijke. Als personeel of zelfs als buitenstaander mag je niemand aanspreken dat iets niet zo hoort of dat iets niet oké is. Als je niet oppast, krijg je de volle lading.

Personeel zal veel sneller aangeven dat ze iets niet doen of dat ze deze werkuren niet zullen opdagen. Ook al staat het zwart op wit in een contract.

Als we hierbij stilstaan: vind je dit oké?

Wat ervaar je zelf? Waarin ben jij veranderd?

Is er straks weer iets nodig zodat we met de voetjes op de grond staan?

Hebben we met z’n allen weer even een flinke shock nodig om te beseffen dat we te veel eisen stellen aan anderen?

Als je het mij vraagt, stellen we vooral te veel eisen aan onszelf. We verwachten het onmogelijke. Dat brengt stress. Deze stress moet er ergens uit.

Als je niet of te weinig stilstaat bij jezelf, zal je deze stress uitwerken op anderen.

Genoeg voor vandaag.

Verandering in zicht
Verandering

Verandering zelf aansturen

Geschreven op .

“Geef me de kracht om te veranderen wat ik kan,
geef me de moed om te accepteren wat ik niet kan veranderen en
de wijsheid om het verschil tussen beiden te zien.”

— Franciscus van Assisi (1181–1226)

Misschien is het goed om te beseffen dat we gewoontedieren zijn.

Als je iets wil veranderen in je leven, zal het moeite en aandacht kosten om je eigen gewoontes te doorbreken.

Het is zeker niet onmogelijk.

Wees vooral realistisch in wat je wil veranderen.

Accepteer wat je niet kan veranderen. (Bijvoorbeeld: anderen kan je niet veranderen.)

Is alles mogelijk? Volgens mij niet. Ga op zoek naar wat voor jou mogelijk is.

Het loont zeker de moeite als de verandering stilaan vorm krijgt. Het geeft je weer energie of misschien zelfs opnieuw zin in je leven.

Wat wil jij veranderen in je leven?

Eet je telkens net iets te veel?
Wil je meer bewegen of sporten?
Geeft je werk geen voldoening meer?
Is je relatie niet meer wat het was?
Presteert je werknemer niet meer naar behoren?

Aan de eerste drie kan je zelf iets veranderen. Maak een schema of lijst op (als je dit nog niet gedaan had) en zoek uit wat je wil bereiken. Ga kijken in je agenda en maak een plan. Volg je plan en besef dat je je af en toe weer eens dient te herpakken.

In je relatie ben je deels verantwoordelijk voor hoe je je voelt. Daarbij is het uitspreken en bespreken van je wensen en je gevoel zeer belangrijk.

Een werknemer die niet voldoende presteert, ligt deels buiten jou als werkgever. Maar ook daarin heb je op te volgen en bij te sturen.

Soms is het nodig om letterlijk te vragen waarom deze werknemer niet voldoende presteert. Zijn er zorgen thuis? Zijn er financiële zorgen? Als je werknemer deze zorgen niet kan loslaten of als de situatie niet meer op te lossen is, heeft hij of zij geen fris hoofd op het werk.

Er zijn diverse redenen waarom mensen niet of onvoldoende presteren.

Daarom is het goed om een open gesprek aan te gaan en aan te geven wat je vaststelt. Neem tijd en geef tijd om te antwoorden. We zijn vaak te gehaast en daardoor krijg je niet het gewenste effect.

Als je verwacht dat iemand het achterste van z’n tong laat zien, heb je een relatie op te bouwen met wederzijds respect.

Dat is bij elke relatie zo. Zelfs onder vrienden.

Wil je hier meer over weten, mag je me steeds contacteren.

Ann (in-dialoog) werkt vooral rond communicatie: verbale en non-verbale communicatie. Ze neemt je mee in wat je zegt en doet. Het is zeker en vast verhelderend!

Verandering
Verandering is niet altijd goed zichtbaar
Mijn verandering

Mijn verandering,

Geschreven op .

Mijn grootste verandering is er gekomen bij het begin van Corona. Was het 15 of 18 maart dat ik te horen kreeg dat de school waar ik toen les gaf op slot ging? Helemaal dicht. Iedereen verplicht thuis blijven.

Ik herinner me nog goed dat ik achter mijn bureau zat en het bericht op mijn scherm las. Eerst ongeloof, daarna passeerden heel wat gevoelens. Emotioneel werd ik niet, omdat ik opportuniteiten zag.

Het was mooi weer. Wat schrijf ik? Het was prachtig weer. En ik deed al wandelcoaching. Zaakvoerders waren blij dat de sessies buiten doorgingen. De hele dag de auto in en uit, of zittend meetings bijwonen, of achter hun bureau en computer zitten. Wandelsessies waren er al. Maar vanaf toen …

Eerst even niets, natuurlijk.

Als de zon schijnt, ben ik meestal vroeg uit de veren.

Ik begon intens te mediteren en te schrijven. Ik stond stil bij mezelf.

Ik werkte op dat moment 22 jaar in het buitengewoon onderwijs en ik was ongeveer in 2003 begonnen met healingen. Voor en na de healing (energetisch werk) was er altijd een gesprek. Waarom komt deze klant? Wat is er? Wat kan ik betekenen voor deze persoon?

Ik stelde mezelf veel vragen en leerde ondertussen nog beter aanvoelen. Ik had al leren aanvoelen in de klas. Want pubers zijn tot veel in staat. Dus leerde ik aanvoelen wat er op komst was en dat lukte me aardig.

Tot op een keer een leerling de vraag letterlijk stelde: “Meester, hoe doe je dat? Jij kan precies onze gedachten lezen.”

Ik heb toegegeven: “Dat is ook zo, jonge!”

Ik werd steeds beter in het aanvoelen en lezen van deze jongeren.

Je kent ze natuurlijk ook na een tijdje, maar toch.

Verrassingen zaten verborgen in een klein hoekje. En dat vond ik het leukste: verrast worden.

Ik had het goed met deze jongens en meisjes. Het was een leuke tijd. Ik probeerde ze zo goed mogelijk te begrijpen en wat bij te brengen. Ze zouden uiteindelijk moeten gaan werken, bijdragen aan de maatschappij. Dat vond ik belangrijk.

Thuissituaties van deze leerlingen die ik me amper kon inbeelden, maar het was echt. Ik probeerde me in te leven in het gezin, in deze leerling. Daarom deed ik huisbezoeken zo graag. Dan kon ik observeren en voelen hoe het thuis écht was. Ik kon in dialoog gaan met de ouders of broer of zus. Want ouders waren er soms gewoon niet.

Deze huisbezoeken en gesprekken hebben me ontzettend veel geleerd.

Of je nu zaakvoerder of leerling bent: de dag heeft 24 uren. Een ochtend, middag en avond waarin gegeten moet worden en waarin je met elkaar moet communiceren, alle karakters samen. Zo simpel is dat.

Met pubers in huis klinkt het minder en botst het meer.

Voor mij een mooie gelijkenis met wanneer één van de twee partners, zaakvoerder, vaak en lang van huis is. Druk, druk, druk …

Het is nefast voor problemen op lange termijn. Een gezin en een relatie hebben aandacht nodig. Niet enkel je werk, je business. Op lange termijn zie ik daar heel wat zaakvoerders tegenaan lopen. Gezinnen krijgen het moeilijk omdat je elkaar onderweg verloren bent.

Aan de hand van mijn eigen ervaring en eigen situatie leg ik je hier meer over uit.

Een volgende blog

Mijn verandering
Foto, Nieuwjaarsinvitito van VOKA

Te plotse verandering

Een ‘te plotse verandering’

Geschreven op .

Je bent waarschijnlijk op de hoogte dat ik op 16 januari 1999 een zwaar auto-ongeval heb gehad?

Ik kom er misschien nog wel eens op terug, omdat er op dat moment zoveel en zo plots veranderde dat je het bijna niet voor mogelijk houdt.

De eerste en meest ingrijpende verandering was dat ik tijdelijk afwezig was als echtgenoot en als vader van twee kleine kinderen. Mijn leven had aan een zijden draadje gehangen, letterlijk en figuurlijk.

Ik was dankbaar dat ik er nog was.

Zo herinner ik me het eerste moment dat ik in mijn ziekenhuiskamer, midden in de nacht, mijn ogen opende. Het was stil en donker in mijn kamer. Ik keek naar het licht op de gang en dacht: “Goed dat dit gebeurd is.”

Als je hier bij stilstaat, denk je: wat zeg je, Johan? “Goed dat dit gebeurd is?”, terwijl ik aan het begin stond van een jarenlange revalidatie. Fysiek, emotioneel, maar zeker mentaal had ik nog heel wat werk voor de boeg.

Als jonge vader nam ik mijn verantwoordelijkheid. Ik reed met de auto op het juiste baanvak. Ik had niet gedronken. Ik reed niet te snel. Gordel aan. Verzekering en alle andere documenten in orde. En toch …

BAM!

Rijden ze mijn licht uit.

Hoe kan dat? Ik doe alles wat hoort en toch ben ik niet veilig?

Dat heeft me lange tijd onzeker gemaakt.

Mijn zelfvertrouwen was ver zoek.

Mentaal had ik mezelf weer te vinden.

Ik was gebroken als mens.

Verandering 'te snel en te plots'
Foto, Voka Nieuwjaarsinvitito

Hoe zit het met je lijst?

Geschreven op .

Werk gerust verder aan je lijst met veranderingen die jij wil bekomen in je leven. Laat je lijst groeien. Blijf schrijven en sta er regelmatig bij stil.

Misschien merk je dat je lijst langer wordt dan je eerst had gedacht. Dat is normaal. Wanneer je begint stil te staan bij jezelf, komen er steeds meer inzichten naar boven.

De afgelopen jaren is er veel veranderd. In de wereld, maar ook in onszelf.

Daardoor zijn wij veranderd.
En dat maakt dat onze contacten anders zijn geworden.
Werken, samenzijn, relaties… het voelt anders.

Soms positief.
Soms negatief.
Of ergens tussenin.

Sta daar eens bewust bij stil.

Wat is er voor jou veranderd?
Wat voelt nog goed?
En wat niet meer?

Dat is het moment waarop je lijst belangrijk wordt.

Niet zomaar een lijst, maar een lijst van wat jij wel wil.

Wat wil jij anders?
Wat wil jij meer in je leven?
Waar wil jij naartoe groeien?

Schrijf het op, zonder oordeel.
Zonder beperkingen.
Zonder meteen te denken of het wel kan of niet.

Laat het gewoon komen.

Misschien zijn het kleine dingen:
meer rust, meer tijd voor jezelf, beter slapen.

Misschien zijn het grotere veranderingen:
ander werk, andere manier van leven, andere relaties.

Alles mag er zijn.

Het belangrijkste is dat je eerlijk bent met jezelf.

En neem af en toe de tijd om opnieuw te voelen bij wat je hebt opgeschreven.

Voelt het nog steeds juist?
Of is er al iets veranderd?

Verandering
Rots met zich op zee.

Verandering

Geschreven op .


Wie weet kijk jij ondertussen al uit naar de volgende blog?

Heb je, zonder het te beseffen, al een vast moment van lezen gevonden?

Helemaal oké, zou ik zeggen. Laat het gebeuren.

Voelt het goed? Dan is het prima.

Je kan ook je tijd op Facebook of Instagram doorbrengen.

Maar brengt dat evenveel op als het lezen van deze blog?

Deze blog neemt je mee in je eigen wereld en laat je kijken naar de wereld van de ander. Met het lezen van deze blog zal je langzaam maar zeker inzicht krijgen in wie je bent.

Je zal steeds beter beseffen wat je nodig hebt om je goed te voelen. Je zal steeds beter kunnen aangeven wat je nodig hebt.

Als je je overgeeft aan dit proces van verandering, zal dit langzaam met jou mee veranderen, zonder dat je daar ruzie voor hoeft te maken.

En laten we eerlijk zijn, dat is toch het meest aangenaam.

Veranderen doe je niet zomaar, dat heeft een reden.

Als we kijken naar de laatste jaren, is er op zeer korte tijd veel veranderd. Van 18 maart 2020 tot ongeveer twee jaar later hebben we heel wat doorstaan. Willen of niet, er is wat veranderd. Veel of weinig, dat beslis je zelf maar.

Ook bij onszelf is er wat veranderd.

Daarom is het goed stil te staan bij verandering. Dat doe jij nu: stilstaan bij je eigen verandering, hier en nu. Daarbij creëer jij je eigen toekomst.

Waar ben jij sinds maart 2020 in veranderd?

Bespreek het eens met iemand. Je partner, vriend of vriendin, collega …

Misschien heb je iemand gevonden die deze blog ook leest, zodat jullie van gedachten kunnen wisselen?

Noteer de belangrijkste veranderingen van het laatste jaar in je dagboek of schrift.

Deel 1: Gewoontes veranderen

Geschreven op .

Het leven gaat snel, zo ervaar ik dat althans.
En toch leren we langzaam.

We maken herhaaldelijk dezelfde fouten en stoten ons meer dan eens aan dezelfde steen.
We houden lang vast aan wat we kennen. Dat zal je zelf ook wel meer dan eens ervaren hebben.

Wij mensen zijn gewoontedieren. We doen al te vaak dingen zonder nadenken. We leven doorgaans op automatische piloot. Dat is eenvoudig en het levert ons iets op. Anders zouden we het niet blijven doen.

Er is soms veel tijd nodig om tot verandering te komen. We blijven al te vaak vasthouden aan oude gewoontes en gedragingen.

Hoe komt dat toch?

Eerst en vooral is het goed om te weten dat het op aarde traag gaat, zodat we de kans krijgen om te leren. Dat wordt wel eens ‘de aardse traagheid’ genoemd. Door deze traagheid krijg je meerdere kansen om iets te leren uit wat er gebeurt. Doe je dat niet, dan wordt ‘toeval’ vaak tegenval.

Het is namelijk zo dat je vóór je geboorte afspraken gemaakt hebt met je Gids om bepaalde lessen te leren, lessen die verbonden zijn met je levensopdracht. Het klinkt misschien vreemd, maar ergens diep vanbinnen weet je dat.

Alleen zitten we zo vaak in ons hoofd dat we dat innerlijke weten moeilijk kunnen terughalen.

Misschien ga je door deze blog bewuster leven en meer stilstaan bij wat je overkomt. Want neen, het is geen toeval. Het leven zit vol lessen, en die zijn niet altijd aangenaam.

Maar als je het leven bekijkt als één grote les, wordt het misschien iets gemakkelijker om te aanvaarden wat er op je pad komt. Je weet dan dat het zin heeft om stil te staan bij wat je overkomt.

Op die manier kom je tot inzicht.

Eens dat inzicht binnenkomt en je het ook werkelijk voelt, komt er verandering in je leven. Je ziel leert namelijk door te voelen wat je meemaakt.

Dat leren voedt je ervaringen en je geweten.

Je herkent het misschien wel wanneer iemand zegt:
“Waarom moet mij dat altijd overkomen?”

Lees verder “Deel 2 Gewoontes veranderen”

“De weg naar jezelf begint altijd met twee eenvoudige stappen: stil worden en voelen.”

Sta eens stil bij wat je denkt, doet , voelt

Mijn gevoel, mijn wijsheid …

Geschreven op .

We komen er nog wel op terug.

Hoe zie ik deze blog?
Zoals ik al eerder heb aangegeven, deel ik veel uit mijn ervaringen die ik gedurende twintig jaar heb mogen opbouwen. Ook eigen ervaringen wil ik graag met je delen. Ik ben iemand die zoekt, met vallen en opstaan. Ik besef dat ik dit zoeken nodig heb om voldoening te halen uit mijn leven.

Ik zoek uit welke spelregels van het leven voor mij belangrijk zijn en welke niet. Ik heb gemerkt dat bepaalde spelregels mij door de maatschappij opgelegd worden. Andere regels werden me door mijn opvoeders aangeleerd.

Een deel van deze spelregels werkt, is goed voor mij, past bij mij. Andere van deze regels werken tijdelijk. Waarschijnlijk omdat ik deze regels ontgroeid ben?

Nog andere regels heb ik zelf uit te zoeken, met vallen en opstaan. Tijdens dit uitzoeken maak ik fouten en doe ik soms mensen pijn. Dat is zo.

Ik prijs mezelf gelukkig dat ik niet bewust fouten maak of pijn doe. Maar door uit te zoeken wat ik nodig heb in mijn leven, gebeurt dit soms.

Waarschijnlijk zal je jezelf herkennen in dit zoeken, al ben je er niet bewust mee bezig.

Sta eens stil bij je verlof. Plan je dit op voorhand? Misschien plan je alles tot in de puntjes, of ben je eerder iemand die een rugzak of valies neemt en vertrekt naar een klein hotel dat je enkele dagen op voorhand boekte?
Heb je zekerheid nodig, houvast? Moet je zeker weten dat er wifi is in het hotel en aan het zwembad? Of maakt het niet veel uit en zie je wel? Heb je niet de behoefte om alles op voorhand te weten?

Hierin merk je twee verschillen. Je bent meer het één of het ander en dat is uitermate belangrijk voor je. Zo zitten we in elkaar. En ook dat is oké.

Ik zal dus voornamelijk eigen ervaringen delen. Mag ik het ‘wijsheid’ noemen? Mijn wijsheid.

Door uit te zoeken welke ervaringen goed voelden, deed ik wijsheid op. Door fouten te maken, deed ik wijsheid op. Het één voelde goed en het ander … deed soms pijn. Dat zou ik zo vlug mogelijk willen vergeten.

Heb jij dat ook, dat je niet graag een blunder maakt? Dat gevoel dat je voor aap staat?

Misschien herinner je je nu wel een voorval waarin je voor aap stond. Je was beschaamd, je voelde je verlegen, je kon door de grond zakken.

Probeer dit gevoel voor jezelf eens te omschrijven. Door dit te doen, kom je dichter bij jezelf.

Volgende blog, meer van dit. Of iets anders?

“Wie durft te voelen, vindt uiteindelijk zijn weg naar zichzelf.”

Denken doen voelen

Hoe kom je vooruit in je leven?

Geschreven op .

Je hebt na de vorige blog bewust ‘tijd gemaakt voor je gevoel’.
Zeer goed!


Het is in je leven “zeer belangrijk” dat je tijd maakt voor je gevoel.
Er is niemand, maar dan ook echt niemand die je kan vertellen of iets goed is voor jou of niet.

Ben je hierin nog niet mee, dat geeft niet?
Doe je wat je doet graag voor anderen? Houden zo, voorlopig althans.
Misschien ga je stilaan beseffen dat je er geen voldoening meer uit haalt?

Zoals ik al eerder aanhaalde, bewust worden doe je stap voor stap.
Heb je er binnen x-aantal tijd nog steeds voldoening mee om voor anderen te zorgen, dan is dat prima.
Dan ben je iemand die graag voor anderen zorgt en daaruit leert.

In het leven groeien we, allemaal.
Groeien is wijsheid opdoen.
Soms hebben we een fout meerdere keren te herhalen voor we ‘beseffen’ dat we fout bezig zijn. Dat is nu één keer in het leven.

Of ik nog fouten maak? Jazeker, dat kan niet anders, dat besef ik me al te goed.
En toch, maakt niemand graag fouten. Zeker geen grote fouten!
Je zal hoogst waarschijnlijk schrijffouten tegenkomen in deze blogs. Schrijven, het is niet mijn sterkte. En toch kan het me niet weerhouden om deze blog te schrijven omdat ik ervan geniet, mijn kennis te delen met anderen.

Een oefening:

Sta eens stil met een fout die je gemaakt hebt of kies een moment dat je gelogen hebt tegen iemand.
Ga nu naar je gevoel.
Misschien voel je niet onmiddellijk iets, dat kan.
Stel je voor dat de ander dit met jou gedaan heeft of dat de ander tegen jou gelogen heeft.
Ga nu eens voelen bij jezelf.

Hoe voelt dat?
Wat voel je?
Knijpt je maag langzaam dicht?
Krijg je spanning in je schouders?
Denk er eens over na en neem (Doen) deze situatie volgende keer anders aan. Je zal jezelf een plezier doen en waarschijnlijk de ander ook. Let daarna opnieuw op je eindgevoel!

Kijk eens naar de foto, herken je het stilaan?
Denken – Doen – Voelen
Neem de tekening op in je geheugen.

Kom vooruit in het leven

Stilte leren maken

Geschreven op .

Een dag zoals een andere.
Of toch niet?

Als je de blogs tot nu toe gelezen hebt, ben je je stilaan bewuster aan het worden van jezelf.

Misschien merk je het nog niet zo duidelijk.
Misschien wel.

Maar als je bereid bent om te leren, gebeurt er altijd iets.

Laat het gebeuren.

Bijleren komt stap voor stap.
Iedereen leert op zijn eigen tempo.

Ook jij.

Door bewust tijd te maken voor jezelf verandert er iets.

Misschien een klein beetje.
Misschien meer dan je denkt.

Sluit je ogen…

Adem rustig in en uit.

Voel even bij jezelf.

Hoe zit je er nu bij?

Zit je rustig?
Of voel je spanning in je schouders?

Blijven je gedachten maar komen?
Of wordt het stil in je hoofd?

Wat denk je?

En…

Wat voel je?

Dank je wel dat je opnieuw even tijd nam voor jezelf.

Wie weet hou je vol en ontdek je de komende maanden nog veel meer over jezelf.

Dank je wel.

Misschien zet je morgen opnieuw een kleine stap.

“De weg naar jezelf begint altijd met twee eenvoudige stappen: stil worden en voelen.”

meditatie
In stilte … ogen dicht

Negatieve gedachten

Geschreven op .

Wat nu zeker belangrijk is, meer dan ooit, is leren voelen wat iets met je doet en of het nog langer bij je hoort. Anders is het belangrijk om er afscheid van te nemen.

Bijvoorbeeld: “Ik heb vaak negatieve gedachten” of “Ik ben pessimistisch ingesteld.” Daarbij hoef je geen negatief persoon te zijn, maar je gedachten zijn wel vaak: “Och, dat kan niet” of “Niks voor mij” of “Ja ja, allemaal goed en wel, maar daar ben ik te oud voor.”

Hoor je dat stemmetje in je hoofd?

Let op je gedachten. Sta er eens bij stil. Zo word je je nog meer bewust van wat er in je hoofd omgaat. Laat dat kleine stemmetje maar eens goed ratelen en luister ernaar.

Schrijf die gedachten eens neer.

Hou ze gedurende de dag bij op je gsm, die heb je vaak bij de hand. Maak er een notitie van en schrijf die notities op een moment van de dag over in je schrift, bij je andere gedachten.

Op deze manier krijg je zicht op veel van je gedachten. Al die gedachten onthouden, zo zitten we niet in elkaar. We vergeten ze om onszelf overeind te houden. Een soort overlevingsmechanisme, kan je zeggen.

Sta nu stil bij wat je allemaal hebt opgeschreven en voel wat het met je doet.

Voelt het goed of toch niet?

Neem je tijd. Let op je ademhaling en ga voelen in je buik, je borst, je schouders, enzovoort. Maak hier voldoende tijd voor.

Voeg daarna voor jezelf een ‘STOP’-woord toe.

Besef je dat je opnieuw die gedachte hebt, zeg dan “stop” tegen jezelf. Dat kan nu, omdat je je bewust bent van je gedachten.

Gewoon: “stop”.

Let op je ademhaling. Misschien versnelt die omdat je even in stress gaat. Laat je ademhaling weer vertragen. Dit kan je doen door bijvoorbeeld heel bewust en langzamer te ademen.

“Wie durft te voelen, vindt uiteindelijk zijn weg naar zichzelf.”

Innerlijk veranderen
Innerlijk veranderen
Je notities bij een blog

Grenzen voelen en aangeven

Geschreven op .

Hallo, …

Knap dat je er weer bent.

Het is voldoende dat je tijd neemt, durft te nemen. Al is het maar enkele minuten.

Bewust worden doe je niet van vandaag op morgen of door één boek te lezen. Het is een proces. Gelukkig helpt deze blog je hierbij.

Tip:

Heb je er al eens aan gedacht om een dagboek bij te houden naast deze blog? Je hoeft niet veel te schrijven, enkel waar jij over nadenkt, wat je opvalt en wat je voelt.

Schrijf een datum bij je notities. Door de datum erbij te noteren, krijg je zicht op je eigen ontwikkeling. Terugkijken in je dagboek mag. Dat motiveert zelfs.

Een voorbeeld:

Je wordt soms overdonderd door anderen en je geeft daardoor niet tijdig je grenzen aan.

Door deze blog te volgen, ga je je bewust worden van wat je doet.

‘Je geeft te laat je grenzen aan.’

Je weet nu al dat je dit ‘niet meer’ wil.

Zo kan het niet meer verder, heb je al vaker gedacht.

Door deze blog te lezen en stil te staan bij wat je ‘niet meer’ wil, kom je erachter wat je wel wil.

Als je je soms leeg of ambetant voelt zijn is het goed om er bij stil te staan. Er is waarschijnlijk iets of iemand die je persoonlijke grens overschrijdt? Dat voelen is een eerste stap, daarna ga je rond je kijken of soms weet je van waar het komt. Daarbij kan je wegstappen of letterlijk vragen of de ander wat afstand wil bewaren.

Zeker voor mensen die hieraan gevoelig zijn is het belangrijk om je persoonlijke ruimte goed te bewaken en indien nodig afstand te nemen. Anders voel je je tegen de middag of avond helemaal moe en leeg. Dat kan je voorkomen als je voor jezelf leert opkomen en van tijd tot tijd afstand durft nemen.

Zo kan het ook zijn dat je tijdens je middag pauze behoefte hebt om even alleen te zijn?

Wat ook deugd kan doen is een frissen neus halen tijdens een korte wandeling. Indien je dit samen doet kan je aangeven om dit in stilte te doen. Zo kan je na je pauze weer met frisse energie aan de slag en zal je ’s avonds minder moe voelen.

Formuleer wat je ‘wel wil’.

‘Ik geef tijdig mijn grenzen aan.’

Sta stil bij wat je noteerde. Sluit je ogen en probeer je voor te stellen dat het zo is.

Hoe voelt dat?

Lukt dit niet onmiddellijk, zoek dan een antwoord dat je meteen kan geven waardoor je tijd krijgt om na te denken.

Bijvoorbeeld: herhaal de vraag.
“Je vraagt of ik dit voor jou wil doen?”

Antwoord:
“Ik kijk na of ik daar tijd voor heb. Ik laat het je binnen 30 minuten weten.”

Je weet dat je het ‘niet meer’ wil doen.

Nu kan je je voorbereiden op de mededeling dat je dit niet zal doen.

Heb je hierbij een goed of slecht gevoel? Het is allebei oké.

Dat je tijd maakt voor verandering en voor je gevoel, is het allerbelangrijkste.

Ik ervaarde steeds meer innerlijke rust door tijd vrij te maken voor mezelf. Even zitten en voor me uit staren, of mijn ogen sluiten met een rustig muziekje, terwijl ik op mijn ademhaling let.

Ik werd me steeds meer bewust van mezelf.

Heerlijk!

“De weg naar jezelf begint altijd met twee eenvoudige stappen: stil worden en voelen.”

Denken – Doen – Voelen

Geschreven op .

Je hebt na de vorige blog bewust tijd gemaakt voor je gevoel.

Zeer goed!

Het is in je leven zeer belangrijk dat je tijd maakt voor je gevoel. Er is niemand, maar dan ook echt niemand, die je kan vertellen of iets goed is voor jou of niet.

Ben je hierin nog niet mee? Dat geeft niet.

Doe je wat je doet graag voor anderen? Hou dat zo, voorlopig althans.

Misschien ga je stilaan beseffen dat je er geen voldoening meer uit haalt.

Zoals ik al eerder aanhaalde: bewust worden doe je stap voor stap.

Heb je er binnen een aantal tijd nog steeds voldoening in om voor anderen te zorgen, dan is dat prima. Dan ben je iemand die graag voor anderen zorgt en daaruit leert.

In het leven groeien we, allemaal.

Groeien is wijsheid opdoen.

Soms moeten we een fout meerdere keren herhalen voor we beseffen dat we fout bezig zijn. Dat is nu één keer zo in het leven.

Of ik nog fouten maak? Jazeker, dat kan niet anders. Dat besef ik me al te goed.

En toch, niemand maakt graag fouten. Zeker geen grote fouten!

Je zal hoogst waarschijnlijk schrijffouten tegenkomen in deze blogs. Schrijven, het is niet mijn sterkte. En toch kan het me niet weerhouden om deze blog te schrijven, omdat ik ervan geniet mijn kennis te delen met anderen.

Een oefening:

Sta eens stil bij een fout die je gemaakt hebt. Of heb je iets fout gezegd tegen iemand?

Ga hierbij eens naar je gevoel.

Misschien voel je niet onmiddellijk iets. Dat kan.

Stel je voor dat de ander dit met jou gedaan heeft of dit tegen jou gezegd heeft.

Hoe voelt dat?

Wat voel je?

Knijpt je maag langzaam dicht?

Krijg je spanning in je schouders?

Neem deze situatie de volgende keer anders aan. Je zal jezelf een plezier doen en waarschijnlijk de ander ook. Let op je eindgevoel!

Kijk eens naar de foto. Herken je het stilaan?

Denken – Doen – Voelen

Neem de tekening op in je geheugen.

P.S. een dagboek kan ook een eenvoudig, groot of klein schrift zijn.

“Wie durft te voelen, vindt uiteindelijk zijn weg naar zichzelf.”

Zittend bij het vuur.

Je gevoel als richtingaanwijzer 

Geschreven op .

Je hebt na de vorige blog bewust tijd gemaakt voor je gevoel.

Misschien voelde het goed.
Misschien voelde het minder goed.

Wat dacht je op dat moment?

En heb je daarna ook actie ondernomen?

Als dat zo is, dan kom je opnieuw uit bij je gevoel.
En dat is prima.

Voelt het goed, dan heb je waarschijnlijk de juiste actie ondernomen.
Voelt het nog niet goed, sta dan even stil bij wat je gedaan hebt en kijk of je je gedrag kan bijsturen.

En ga opnieuw voelen.

Blijf dat doen tot je merkt dat je eindgevoel goed zit.

Zo kom je stap voor stap vooruit in het leven.

Het is een eenvoudige beweging:

Denken – Doen – Voelen – Denken – Doen – Eindgevoel

Iedereen vertrekt daarbij vanuit zijn eigenheid.
Afhankelijk van welk type mens je bent, zal je ergens anders in die beweging beginnen.

Belangrijk is dat je er bewust tijd voor maakt.

Maak er een gewoonte van:
Denken – Doen – Voelen.

Langzaam maar zeker zal je het gevoel krijgen dat je je leven meer in eigen handen hebt.

Dat jij aan het stuur zit.

Dat klinkt logisch.

Maar is dat ook zo?

Zittend bij het vuur.
Kampvuur

Denk aan je notities 😉

zoeken

De innerlijke dialoog …

Geschreven op .

“Belangrijk is dat je stiltes durft inlassen en leert luisteren in de stilte.”

Net zoals nu.

Ik kan van alles gaan doen en toch maak ik bewust tijd om even stil te worden.

Ik ben alleen thuis. De hond ligt rustig. Enkel de vaatwasser maakt wat lawaai op de achtergrond.

Ik staar voor me uit en herlees flarden van enkele blogs. Ondertussen let ik op mijn ademhaling en vertraag ik bewust. Ik probeer mijn gedachten wat te laten afnemen, tot ik helemaal tot rust kom.

Dat duurt even.

En dan voel ik de verbinding met mezelf.

Af en toe popt er een gedachte op die ik niet mag vergeten. Die schrijf ik snel even op, zodat ik opnieuw rust kan vinden.

Vanuit die rust kom ik vanzelf bij mijn innerlijke dialoog.

“En nu…?”

Het is stil. En het blijft stil.

En toch weet ik dat die stilte me iets brengt. Wat precies, dat weet ik niet. Maar ik voel dat er iets gebeurt.

Ondertussen voel ik een zwaarte in mijn armen en een zwaarte in mijn buik. Ik laat het gewoon gebeuren.

Ik sluit mijn ogen om nog beter bij mezelf te kunnen voelen. De zwaarte in mijn armen verdwijnt langzaam terwijl ik merk dat ik wat moe word. Rond mijn maag blijft het gevoel aanwezig. Dat is de plek waar onze ziel zich huisvest.

Dan voelt mijn been wat vreemd. En dan dit. En dan dat.

Ik word me steeds meer bewust van wat er allemaal te voelen is in mijn lichaam. Ik laat het nog steeds gebeuren.

Alles wat ik voel, accepteer ik.

En dat brengt nog meer rust.

Een kwartier later open ik mijn ogen. Ik kijk rond mij en het lijkt alsof alles wat vertraagd is. Alles voelt goed.

Er hoeft niets. Helemaal niets.

Ik ben perfect gelukkig met deze verbinding met mezelf.

En dan hoor ik mijn gids.

“Dat is mooi, Johan. Dit is gelukkig zijn.”

Opnieuw wordt het stil.

Heel stil.

Ik sluit mijn ogen weer.

Mijn gids spreekt verder:

“Johan, stel je eens voor dat meer mensen dit zouden doen. Zouden ze dan niet gelukkiger zijn? Geluk is niet buiten jezelf te vinden, maar in jezelf. Met jezelf.”

De wereld is te ver doorgeschoten in het zoeken naar geluk buiten ons.

…

Stiltes inlassen …
Stiltes inlassen …
Voelen hoe doe je dat?

De eerste stap: voelen

Geschreven op .

Durf je te voelen wat elke situatie met je doet, wat ze teweegbrengt?

Als ik je een tip mag geven: doe dat.

Sta zoveel mogelijk stil bij elke situatie.

Start bij een situatie waarvoor je nadien tijd kan maken om je gedachten te analyseren en te voelen … Misschien is dit nieuw voor jou?

Ga vooral voelen wat de situatie bij jou teweegbrengt.

Hier volgt een eenvoudige oefening die je helpt om beter te voelen.

Zet je neer op een stoel of in de zetel, je voeten naast elkaar op de grond.

Kijk eens rond. Zit je goed?

Sluit je ogen. Adem in en uit, zonder te stoppen.

Adem in en onmiddellijk weer uit. Adem uit en onmiddellijk weer in. Ga zo verder.

Ga met je aandacht naar je buik.

Doe dit één minuut, of enkele minuten. Bouw langzaam op.

Je zal diepe rust ervaren en beter kunnen voelen hoe je erbij zit. Je zal beter leren voelen wat een voorval met je doet.

Na enkele weken oefenen zal je je meer verbonden voelen met jezelf.

Succes!

Voelen hoe doe je dat?
Voelen hoe doe je dat?
Verandering

Gisteren had ik het over verandering.

Geschreven op .


Weer terug naar het “hier en nu”, dag 10 van deze blog. Heb jij alle blogs van in het begin gevolgd? Goed, dan is er al iets bij je veranderd, waarschijnlijk. Iets klein, iets groot?

Weet je nog: tijd maken voor jezelf? Te weten komen wat jij nu wil, waar je behoefte aan hebt. Dat doe je niet snel tussendoor. Dit is te belangrijk om je goed te voelen.

Je hebt gisteren misschien stilgestaan bij: waar ben ik in veranderd?

Ben je kritischer geworden? Of angstiger?

Heb je vlugger commentaar op iets of iemand?

Ben je opgewekter, vrolijker geworden?

Wat maakt dat je dit doet? Wat maakt dat je zo bent geworden?

Misschien is het de eerste keer dat je er effectief eens bij stilstaat. Prima!

Wat is je grootste verandering van de afgelopen twee jaar? Noteer ze, sta er eens bij stil.

Is dit voor jou een positieve verandering geweest? Of eerder een negatieve verandering? Durf eerlijk te zijn tegen jezelf.

Misschien ben je veel kritischer geworden en spuug je veel meer en sneller wat je stoort. Het kan. Helpt het je vooruit?

Het kan best ongemakkelijk zijn om toe te geven dat je snel en veel commentaar hebt op anderen of op situaties. Word je er bewust van dat het zo is, dat volstaat voor nu.

Als je wijst naar de ander, wijst je duim met je wijsvinger mee. Weet dat er op dat moment ook drie andere vingers naar jezelf wijzen. Wat zou jouw aandeel kunnen zijn in wat er op dat moment gebeurt?

“Verander de wereld, begin met jezelf” is misschien wel toepasselijk hier.

Laat het bezinken. Denk erover na. Doe er iets mee (of niet) en voel wat het je doet.

Good luck en tot …

ochtend

Hoe het eerste schrijven begon …

Geschreven op .

Mei 2023. Ik lig buiten in een relaxstoel. Ik heb kort geslapen. Mijn nachten zijn weer meer dan anders gebroken, onderbroken. Ik heb er ondertussen mee leren leven. Het is een deel van mezelf geworden.

Ik ben rechtop gaan zitten, nog steeds buiten. De zon schijnt. Het is niet te warm, gewoon heerlijk. Laptop op m’n knieën. Ik ben rustig, voel me rustig. De tijd is er klaar voor. Ik ben er klaar voor.

Een blog, ik begin eraan …

Een blog. Ik begin eraan …

Een goed moment om mezelf in de juiste stemming te brengen.

Dit wil zeggen dat ik bewust contact maak met mezelf. Ik spreek mijn dieperliggende kern aan. Ik ben één en al rust en m’n gevoel staat op scherp. Aangenaam, al kan ik dit geen uren volhouden. Dit is de manier waarop ik deze blog (meestal) ter harte neem. Zie het als een deel van mijn werk.

Dit werk, deze blog, bestaat eruit om mee te delen, om inzichten aan te reiken voor diegenen die ervoor openstaan. Deze blog is voor iedereen die, op welke manier dan ook, wil bijleren over het leven.

Op dit moment zijn er veel mensen zoekende. Zoekende naar de zin van het leven. En dat is prima. Alleen is het zo verdomd moeilijk te weten waar, hoe en wat je moet zoeken.

Iedereen weet raad.

Welke “goede raad” past bij jou?

Vandaar … welkom.

geconcentreerd bloggen
Totale focus
geconcentreerd bloggen

Hoe kom ik tot bloggen?

Geschreven op .

Even schetsen wie ik ben en waarom ik dit blog ter harte neem.

Tijdens een zwaar ongeval met een bijna doodservaring (BDE) had ik iets ervaren, iets gevoeld. Het had mijn leven veranderd. En nog geen klein beetje.

De BDE was voor mij het belangrijkste keerpunt. Een u-turn zoals wel eens gezegd wordt. Het ongeval zette niet enkel mijn leven op z’n kop, maar ook dat van ons hele gezin. Het duurde nog wel een hele tijd alvorens ik weer op de been was. Tijdens deze zware en zeer vermoeiende periode van herstel ontdekte ik zaken die ik nooit eerder ervaren had. Vooral ’s nachts als ik moeite had met slapen had ik weer uittredingen. Soms zomaar en soms bewust. Ik geef toe dat ik er van genoot om mijn lichaam los te laten, achter me te laten en in een andere sfeer aanwezig te zijn waar ik mijn pijnen niet voelde. Het was een vlucht voor de pijn, zo begreep ik later.

Ann zei, telkens als ze mijn afwezigheid voelde, “het is hier te doen, schat”. Ook dit begreep ik later pas echt. ‘Aarden, zegt men wel eens in de volksmond.

Tijdens mijn BDE had ik contact gehad met mijn Gids en ik had er een kort gesprek mee gehad. Ik begreep dat ik nog een taak had. Welke, wist ik nog niet.

Ik had me voorgenomen om regelmatig te schrijven wat ik deed en voelde, wat ik ervaarde. Wat jaren later kon ik rechtstreeks contact maken met mijn Gids en hem toespreken. Op een keer vroeg hij me om een blog op mijn website te maken, vandaar deze blog.

Een stuk van deze blog gebeurde in de jaren voor het contact met mijn Gids en veel in contact met mijn Gids. waarbij ik je graag laat mee genieten en leren.

Ik heb niets verzonnen wat ik schrijf en ik begrijp dat je soms met de ogen knippert van verbazing of misschien zelfs van ongeloof. Voor mijn ongeval en BDE was ik zelf een ongelovige Thomas waarbij ik niets had met de Geesteswereld.

Je merkt tijdens deze blog dat ik kijk naar het leven als zijnde één grote les. Ik zou zeggen, laat je verbazen, geniet en leer. Durf ook te geloven en anders niet. Voor mij ook prima.

Wordt vervolgt

Enkele jaren na het ongeval startte ik met reiki-behandelingen, healing en energetisch werk. Eerst voor mezelf en kort daarna voor anderen.

Tijdens elke behandeling besteedde ik de nodige aandacht aan een gesprek voor en na de behandeling.

De behandeling Langzaam maar zeker nam het gesprek een meer coachende vorm aan waarbij het aanvoelen centraal stond.

Na enkele jaren vroeg een klant me om de behandeling te skippen. Deze klant haalde voldoening uit het coachende gesprek waarbij mijn aanvoelen de juiste vragen en richting aangaf.

Ik stond stil bij deze sessie en voelde een verlangen om mezelf te verbeteren, om klanten nog beter van dienst te zijn. Zo volgden een drie-tal coach opleidingen waarbij ik mezelf onderdompelde. Ik durf te zeggen dat ik me volledig gaf tijdens de opleiding weekenden. Het waren stevige opleidingen waarbij ik mezelf nog beter leerde kennen en waarbij ik persoonlijk groeide.

Ik startte met schrijven. Lekker buiten in de tuin!

De reden waarom
Mijn aanvoelen staat nog steeds centraal. Daarbij heb ik sinds het begin van 2000, dat ik mensen begeleid, zoveel gesprekken gehad en zoveel ervaring opgedaan die ik wil delen. En ik heb daar een reden voor. Dat wordt je nog wel duidelijk na verloop van tijd.

Ik wil je graag meegeven wat we kunnen leren in het leven. Dat het leven niet altijd eenvoudig is, hoef ik je niet te vertellen. Daarom zullen ze het spreekwoord “moeilijk gaat ook!” uitgevonden hebben, vermoed ik 😉?

Waarom een blog, Johan?

Een blog … omdat ik kan schrijven wanneer het mij uitkomt. Ik kan de tijd nemen om me af te stemmen, te concentreren, alles op mijn tempo.

Waarom geen boek? Een boek is klaar als het geschreven en gedrukt is. Een blog leeft en groeit. Al zeg ik hiermee niet dat er geen boek volgt.

Zeg nooit, nooit.

Het idee van een boek leeft alvast. Ik heb zoveel mogen meemaken waar ik zelf soms stil van word. Er is heel wat ervaring en levenswijsheid die gedeeld mag worden.

20 Jaar ervaring wil ik graag met je delen.

Zaakvoerders vertellen hun lief en leed.
Ze vertellen over hun onderneming.
Ze geven zichzelf bloot.
Ze tonen de diepste roerselen van hun ziel.

Ondernemen, groeien, transformeren, bewust worden, relatie, leiding geven, loslaten, vallen en opstaan, angst en passie, eenzaamheid, …
Het passeert allemaal de revue.

Een klant vertelde

“Door je openheid en zonder oordeel te luisteren, kan ik hier mijn diepste verlangens en wensen vertellen. Hier bestaat geen geheim. Ik kan vertellen waar ik zelf mee worstel en waar ik bij mezelf geen blijf mee weet.”

Door deze houding die ik hanteer, mag ik veel weten en daar ben ik zeer dankbaar voor. Met het nodige respect schrijf ik ooit eens een klein deel van al deze ervaringen neer. Wie weet … in deze blog?

geconcentreerd bloggen

Ik bouw deze blog langzaam op.
Schrijf kort en bondig.
Ik geef je stof tot nadenken.
En leer je voelen wat jij ermee kan.
…

Begin 2026 kreeg deze blog een up-date dmv Ai.
Ik vroeg Ai om:
Mijn schrijfstijl en eigenheid te behouden.

Pas alleen aan wat nodig is voor correctheid en leesbaarheid.

Geef grotere verbetersuggesties eventueel apart.

Verbeter de leesbaarheid.

Veel leesplezier!

Johan Steenberghs

Op weg

Geschreven op .

Soms komt er een moment in je leven waarop je voelt dat er iets moet veranderen.

Niet omdat iemand het zegt.
Niet omdat het moet.

Maar omdat je diep vanbinnen voelt:

Zo kan het niet verder.

Misschien herken je dat gevoel.

Je leeft je leven.
Je werkt.
Je zorgt voor anderen.
Je doet wat er van je verwacht wordt.

En toch knaagt er iets.

Een vraag.
Een gevoel.
Een verlangen.

Een stem die zachtjes zegt:

Is dit het nu?

Veel mensen proberen dat gevoel weg te duwen.
Ze gaan harder werken.
Ze zoeken afleiding.

Maar vroeg of laat komt die vraag terug.

Deze blog wil je meenemen op een weg.

Niet de weg naar succes.
Niet de weg naar perfectie.

Maar de weg naar jezelf.

Een weg waarop je leert:

wie je werkelijk bent

wat bij je past

wat je los mag laten

en wat je eindelijk mag omarmen

Onderweg

Onderweg zal je misschien merken dat je anders gaat kijken naar jezelf.
Misschien ook naar anderen.

Misschien verandert je denken.
Misschien zelfs je doen en laten.

Niet omdat iemand je zegt wat je moet doen.

Maar omdat je gaandeweg begint te voelen
wat voor jou klopt.

En dat is misschien wel het belangrijkste dat er bestaat.

Want wie leert voelen,
leert luisteren naar zijn innerlijke kompas.

En dat kompas wijst altijd naar dezelfde plek.

Naar huis.

Naar jezelf.
“De weg naar jezelf begint altijd met één eenvoudige stap: stil worden en voelen.”

Welkom

Stilstand

Stil staan, …

Geschreven op .

Als het leven stilvalt, wat gebeurt er dan?

Over ondernemen, stilte, innerlijke groei en de samenwerking met je ziel.

Ik zit achter mijn computer en bekijk de financiële invulbladen van mijn zaak. Cijfers, inkomsten, uitgaven en verwachtingen. Zaken die nu eenmaal bij het ondernemerschap horen.

En plots voel ik iets vreemds. Maar terwijl ik hiermee bezig ben, besluit ik over te schakelen naar schrijven.

Waarom?

‘Voel maar, Johan. Voel maar.’ Zegt Djuul.

Het gevoel zit voornamelijk links in mijn borst, arm, nek en hoofd. Geen verlamming, maar eerder een gevoel van terughoudendheid. Alsof iets me tegenhoudt.

Onlangs zei Ann nog tegen me dat ik misschien wat meer reclame moest maken. Via LinkedIn bijvoorbeeld, of andere kanalen. Mijn praktijk meer onder de aandacht brengen, zodat mensen me gemakkelijker kunnen vinden.

Maar vreemd genoeg voelde dat niet goed. Het zei me niets.

Niet omdat ik niet vooruit wil. Integendeel!

Ik geniet van de rust en de stilte, maar tegelijkertijd wil ik mijn zaak verder uitbouwen. Er moeten ook inkomsten zijn. Want hoe mooi mijn werk als coach ook is, de financiële kant van het ondernemerschap blijft een realiteit.

En eerlijk? Op dat vlak loopt het momenteel niet zoals ik zou willen.

Toch besef ik dat ik die stilte nodig heb. Zoals zo vaak in mijn leven.

Stilte om te voelen wat er is. Om gebeurtenissen te verwerken, inzichten te laten binnenkomen en tot iets anders te komen.

Noem het transformatie, innerlijke groei of gewoon even stilstaan bij jezelf.

Ik heb ondertussen weer twee klanten die een afspraak hebben gemaakt, naast enkele klanten die nog regelmatig blijven komen. Dat doet deugd, maar die twee meer afspraken maken de zomer nog niet.

Dus stel ik de vraag die me bezighoudt:

Hoe moet het nu verder?

Wat als je zelf nog niet klaar was?

‘Johan, nu zal het snel genoeg veranderen. Je merkt toch dat oude klanten weer contact opnemen?’

Hoezo? En waarom nu?

‘Omdat je opnieuw toelaat dat ze komen. Je energie vertelt veel. Ook datgene wat je eigenlijk niet wilt.’

Die woorden zetten me aan het denken.

Wil dat dan zeggen dat ik er nu opnieuw klaar voor ben? Dat ik vanbinnen iets verwerkt heb waardoor ik weer opensta voor nieuwe afspraken?

Djuul vult aan: ‘Ja. Wanneer jij in overeenstemming met je ziel bent, verandert er iets in jou.’

Ho, wacht eens even!

Dus wanneer ik stilsta bij wat er gebeurt, wanneer ik voel en verwerk wat me bezighoudt, groei ik innerlijk?

En zodra ik klaar ben voor een volgende stap, verandert er ook iets in de manier waarop ik naar buiten treed?

‘Inderdaad. Omdat jij durft stil te staan bij wat er gebeurt en vooral bij het waarom. Je gaat naar de diepte en geeft jezelf de ruimte om te groeien. Zo kom je tot een volgend niveau in je ontwikkeling.’

Ik was me al langer bewust van de verbinding tussen stilte, rust, verwerking, diepgang en het gevoel weer klaar te zijn.

Maar nu wordt het zo letterlijk beschreven.

En het raakt me. Ik neem de tijd om dit verder te laten binnen komen. Dit voelt in zekere mate aangenaam, want zeker niet alles wat ik voel, voelt goed.

Ondernemen is ook groeien als mens

Mag ik daar iets aan toevoegen, Djuul?

Ik denk dat elke ondernemer, bewust of onbewust, tijdens het ondernemen ook zichzelf tegenkomt.

Je begint misschien een zaak vanuit een droom, een passie of een talent. Je wilt iets betekenen voor anderen, iets opbouwen of financieel onafhankelijk worden.

Maar onderweg kom je jezelf tegen.

Je angsten. Je onzekerheden. Je verwachtingen. Je behoefte aan erkenning. De drang om te bewijzen dat je het kunt. Gezien of gehoord te worden.

En natuurlijk ook de mooie dingen. Het vertrouwen dat groeit, de voldoening wanneer iets lukt en de mensen die je pad kruisen.

Toch merk ik dat het vaak de moeilijke momenten zijn die ons écht doen stilstaan.

Wanneer alles goed gaat, stellen we ons minder vragen.

Maar wat als het stilvalt?

Wanneer klanten wegblijven, inkomsten teruglopen, een relatie moeilijk wordt of het leven niet loopt zoals je verwacht?

Dan wordt het plots een ander verhaal.

‘Jazeker, Johan. Je weet dat een goed gevoel mensen vaak minder tot nadenken aanzet dan een moeilijk gevoel. Zeker wanneer alles stilvalt. Dan zitten mensen met hun handen in het haar.’

‘Wat jij geleerd hebt, is voelen EN verwerken. Niet meteen weglopen van wat onaangenaam is, maar het toelaten en onderzoeken.
Wat vertelt dit gevoel jou?
Waarom raakt het je?
Wat mag er veranderen in jezelf?’

En daar zit volgens mij een bijzonder belangrijke sleutel.

Niet alles wat stilstaat, staat werkelijk stil

We leven in een maatschappij waarin vooruitgaan vaak gelijkstaat aan doen.

Meer werken. Meer verdienen. Meer klanten. Meer bereiken. Meer zichtbaar zijn.

Maar wanneer staan we nog stil bij wat al dat doen met ons doet?

Wanneer vragen we ons af of de richting waarin we bewegen nog wel bij ons past?

Misschien is stilstaan soms precies wat nodig is om weer vooruit te kunnen.

Niet door onze verantwoordelijkheden te ontlopen, maar door bewuster te worden van wat ons vanbinnen bezighoudt.

Ik kijk ook naar de mensen die ik coach.

Sommigen komen al jarenlang bij me. Ze hebben nog steeds uitdagingen, moeilijke momenten en problemen. Het leven wordt niet plots een zorgeloos bestaan.

Maar er verandert wel iets.

Ze leren zichzelf beter kennen. Ze durven anders naar situaties kijken. Ze ontdekken waarom bepaalde gebeurtenissen hen zo diep raken.

En vooral: ze leren hun gevoelens toe te laten in plaats van er voortdurend tegen te vechten.

‘Kijk maar naar je klanten, Johan. Je zei het deze week zelf nog: ze blijven groeien. Ondanks de problemen die ze tegenkomen, kunnen ze steeds meer genieten van het leven. Net omdat ze leren voelen, toelaten en verwerken. En jij mag hen daarbij begeleiden. Mooi toch?’

Ja, Djuul. Dat is mooi.

Misschien is dat ook wel de essentie van mijn werk.

“Niet mensen vertellen hoe ze moeten leven, maar hen begeleiden om dichter bij zichzelf te komen.”

Van denken en doen naar voelen

Voor mezelf wordt het steeds duidelijker dat denken en doen belangrijk zijn, maar dat voelen minstens evenveel aandacht verdient.

Ook als ondernemer.

Want een onderneming heeft natuurlijk een plan nodig, klanten, inkomsten en beslissingen. Dat verdwijnt niet omdat je met persoonlijke groei bezig bent.

Maar de mens achter die onderneming verdient evenveel aandacht.

Wie ben ik wanneer het even niet lukt?

Waarom raakt een tegenslag me zo hard?

Handel ik vanuit vertrouwen of vanuit angst?

En durf ik mezelf de tijd te geven om te voelen wat er werkelijk speelt?

Die vragen zijn niet alleen voor ondernemers.

Ze gelden evengoed voor ouders, partners, werknemers, mantelzorgers en iedereen die onderweg is in het leven.

Misschien hoeven we niet altijd onmiddellijk een oplossing te vinden.

Misschien ‘mogen’ we eerst begrijpen waarom iets ons raakt.

En misschien ontstaat precies daar de ruimte voor verandering.

En nu?

Ik kijk opnieuw naar mijn financiële invulbladen.

De cijfers zijn niet veranderd door dit gesprek. Mijn verantwoordelijkheden evenmin.

Maar mijn kijk erop wel.

Ik besef opnieuw dat vooruitgaan niet uitsluitend betekent dat ik voortdurend iets moet ondernemen.

Soms vraagt groei om actie. Soms om rust. En soms om de moed om te voelen wat je liever niet wilt voelen.

Het ene sluit het andere niet uit.

Misschien ligt de kunst erin om te ontdekken wanneer het tijd is om te doen en wanneer het tijd is om stil te staan.

Want niet elke stilte is leegte. Soms is het precies de plaats waar iets nieuws in jezelf ontstaat.

En jij?

Wanneer jouw leven even stilvalt, probeer je dan zo snel mogelijk weer vooruit te gaan? Of durf je ook eens stil te staan bij wat die stilte jou wil vertellen?

Johan Steenberghs

Ook al merk ik dat er nog veel meer op komst is, kan ik nu weer stilaan verder.

Blog — Signalen herkennen (van je Gids)

Geschreven op .

In de vorige blog las je over Guido.

Hoe hij stap voor stap zijn overtuigingen begon los te laten.
Hoe hij meer en meer zijn plek begon in te nemen.

En hoe er iets nieuws op zijn pad kan komen:

👉 contact met zijn Gids.

Maar hoe werkt dat?

Hoe weet je dat je Gids iets laat weten?

Is dat niet gewoon… toeval?

Laat me je dit zeggen:

toeval bestaat niet.

Of toch… niet zoals wij het vaak begrijpen.

Je Gids geeft signalen.

Alleen…

je moet ze leren herkennen.

En vooral: leren voelen.

Als je de signalen herkent zullen ze steeds duidelijker worden.

Niet luid.
Niet spectaculair.

Maar subtiel.

Zoals het meestal gaat.

Je Gids werkt niet met woorden zoals wij.

Maar met tekens.

Met kleine duwtjes.

Met wat jouw aandacht trekt.

En dat kan op verschillende manieren.

🎵 Via muziek

Je voelt plots dat je een andere zender moet opzetten.
Of een andere playlist.

En net daar…

komt een liedje binnen.

Een zin.
Een gevoel.

Alsof het voor jou bedoeld is.

⏰ Via getallen

Je kijkt op de klok.

14:14
Of 2:02

En dat gebeurt niet één keer.

Maar vaker.

Te vaak om nog toeval te zijn.

Wees dan aandachtig want je Gids wil je iets duidelijk maken.

👂 Via gesprekken

Je hoort anderen praten.

Je bent er niet echt mee bezig…

en toch vang je net die ene zin op.

Die ene zin die blijft hangen.

Die jou raakt.

Toeval?

📖 Via wat je tegenkomt

Je komt ergens binnen.

Er ligt een boekje open.

Je leest één zin.

En die zin…

is exact wat jij op dat moment nodig hebt om weer te ervaren dat je Gids in de buurt is.

Laat me je enkele voorbeelden geven.

Van mezelf.

De film Top Gun ken je wel.

De film was op tv en ik ben die film opnieuw beginnen kijken.
Ondertussen heb ik hem al vijf keer opnieuw opgezet… Steeds korte stukjes gekeken.

Omwille van verschillende redenen heb ik hem nog niet volledig uitgekeken.

En toch…

geniet ik ervan.

Misschien is het nostalgie.

Misschien ook niet.

Wat me vooral opvalt:

De laatste weken hoor ik de soundtrack overal.

Echt overal.

In een auto die naast me parkeert.
Bij de kinesist, terwijl ik op de tafel lig.
Op de radio… zomaar tussendoor.

Soms zelfs meerdere keren per dag.

En telkens…

komt er een spontane glimlach.

Critici zullen zeggen: waar je aandacht voor hebt, vang je op en dat beaam ik ten zeerste, maar zo vaak per dag, hm.  

Ook al weet ik dat Djuul bij me is…

toch laat hij al te graag van zich horen.

Alsof hij zegt:

👉 “Hallo, ik ben er.”

En dat doet ook jouw Gids.

Nog een voorbeeld.

Mijn zus, Jeanine, was mee uitgever van een boekje: Wees wegwijs.
Zelfs enkele foto’s van ons gezin stonden erin.

Op een ochtend sprak ik mijn verlangen uit:

👉 “Ik zou nog eens iets willen horen van haar.”

Even later kwam ik in de leraarskamer.

Op tafel…

lag dat boekje.

Open.

Ik glimlachte.

Toeval?

Of een antwoord?

Zo werkt het.

Niet groots.
Niet luid.

Maar raak.

Heel raak.

Ik had het in een vorige blog al eens gedeeld.

Djuul zei me:

“Johan, zeg tegen je klanten dat ze hun radio uitzetten en tegen ons praten.
Zo kunnen wij luisteren en signalen geven.
Anders… blijven ook wij stil.”

Dat is misschien wel het belangrijkste.

Je hoeft je Gids niet te kennen.

Je hoeft niet zeker te zijn of hij luistert.

Praat.

Vertel.

Spreek uit wat je bezighoudt.

In de auto.
Thuis.
Tijdens een wandeling.

Durf het.

Want hoe meer jij spreekt…

hoe makkelijker het wordt voor je Gids om te antwoorden.

Niet altijd in woorden.

Maar in signalen.

In wat je hoort.
In wat je ziet.
In wat je voelt.

Ook Guido is daar nu mee bezig.

Hij leert herkennen.

Hij leert vertrouwen.

Stap voor stap.

En dat geldt ook voor jou.

Misschien krijg jij ook al signalen.

Alleen…

heb je ze nog niet herkend.

Slot

Je Gids spreekt niet luider…
jij leert beter luisteren.

Blog 2/2 — Hoe je wél verandert

Geschreven op .

Verandering in de praktijk (Guido)

Ik geef je een voorbeeld.

Uit de praktijk.

Guido (fictieve naam) is een man op pensioen, maar nog actief in bijberoep. Hij werkt voor een bedrijf en werft nieuwe klanten aan.

Via via kwam hij bij mij terecht.

Hij wilde zijn kwaliteiten leren kennen.

En… hij was nieuwsgierig naar het spirituele luik van het leven en wil leren contact maken met zijn Gids.

Zoals altijd starten we bij zijn wensen.

Wat wil je?

Wat zoek je?

Wat wil je veranderen? …

Ook voor jou is dit belangrijk:

👉 beschrijf wat je wil.

Zonder dat, kan je niet bewegen.

Tijdens onze gesprekken gebeurde er iets opvallends.

Telkens Guido sprak, viel hij terug in zijn oude patroon.

Een gevoel van minderwaardigheid.

Zo noemde hij het zelf.

Op een bepaald moment onderbrak ik hem.

Ik zei simpelweg:

“Neen.”

Hij keek me verbaasd aan.

Ik ging verder:

“Alles in mij zegt dat je ongelijk hebt.
Je kan dit wél.
Wat ik voel… zijn oude overtuigingen.”

Guido hield zijn hand voor zijn mond.

Hij werd stil.

Er kwamen tranen.

DAT…

is zo’n moment.

Het moment waarop er iets verschuift.

Hij begon opnieuw te praten.

Ik hield hem tegen.

“Blijf even stil,” zei ik.
“Voel eens wat dit met je doet.”

Daar gebeurde het.

Kleine barsten in zijn overtuigingen.

Geen grote doorbraak.

Maar wel…

een begin.

Vandaag, na enkele sessies, heeft Guido zijn kwaliteiten op een flip-over kunnen noteren.

Zonder schaamte.
Zonder blozen.

Hij heeft begrepen:

👉 ik mag er staan.

Met alles wat hij in zich heeft.

En dat is nog maar het begin.

Zijn volgende stap?

Contact maken met zijn Gids.

Ook daar heeft hij al signalen van gekregen.

Kleine tekens.

Momenten.

Gevoelens.

Die signalen nu nog leren herkennen.

Stap voor stap.

En dat geldt ook voor jou:

👉 je Gids is dichterbij dan je denkt.

En verandering?

Die gebeurt niet in één keer.

Maar…

wel op het moment dat je bereid bent te voelen.

Verandering begint klein… maar wordt groot wanneer je jezelf eindelijk begint te geloven.

Blog 1/2 — Hoe je wél verandert (praktisch)

Geschreven op .

Ken je het spreekwoord: “met scha en schande”?

Als je de betekenis opzoekt, kom je ongeveer hierop uit:

Leren door fouten, tegenslagen en pijnlijke ervaringen.

Of eenvoudiger:

je wordt wijs… door wat misloopt.

En misschien zit daar wel de sleutel.

Want echte verandering begint bij inzicht.

Inzien wat je doet.
Inzien waarom je het doet.
En vooral: voelen wat het met je doet.

Zolang je iets niet inziet, blijf je het herhalen.

Tot je op een punt komt dat je voelt:

👉 dit wil ik niet meer.

Daar begint verandering.

Maar dan…

komt de weerstand.

Je hebt beslist om het anders te doen.

En net op het moment dat het ertoe doet, voel je iets in je lichaam.

Spanning.
Twijfel.
Onrust.

Je lichaam zegt:

👉 doe maar zoals vroeger, dat kennen we.

Dat is normaal.

Je systeem wil veiligheid.

Geen verandering.

En toch…

is dat exact het moment waarop je iets anders kan doen.

Sta even stil.

Herinner je je beslissing.

👉 Ik wilde dit anders doen.

Blijf erbij.

Geef niet op.

Het moeilijkste stuk… heb je dan al gehad.

En dan gebeurt er iets.

Je zet een kleine stap.

Misschien klein…
maar anders dan vroeger.

En hoe voelt dat?

Goed.

Misschien zelfs heel goed.

Sta daar bij stil.

Voel dat.

Geef jezelf gerust een schouderklopje.

Zo groeit je bewustwording.

Stap voor stap.

De kleine stappen worden groter.

Tot je op een dag beseft:

👉 ik doe het anders.

En ja…

soms val je terug.

Je doet iets opnieuw zoals vroeger.

Maanden later.
Of zelfs jaren later.

Ook dat is normaal.

Wees blij dat je het opmerkt.

Want dat betekent maar één ding:

👉 je bent bewuster dan ooit.

Lees in de volgende blog hoe verandering er in de praktijk uitziet.

Blog 2/2 — Hoe je wél verandert (praktisch)

Blog — Je plek innemen (praktijkvoorbeeld)

Geschreven op .

Ik heb 25 jaar lesgegeven in het BuSO-onderwijs.

Ik moet zeggen: ik heb daar ontzettend veel geleerd.
Door met jongeren te werken, heb ik veel geleerd over mezelf.
En minstens evenveel over anderen.

Als ik terugkom op het familiesysteem en het belang van je plek innemen — of anders gezegd: wat er gebeurt wanneer je de plek van iemand anders inneemt en de volgorde niet respecteert — dan denk ik spontaan aan een leerling.

Ik had hem meerdere uren per week in de klas, waardoor ik hem steeds beter leerde kennen. Als klastitularis kende ik ook zijn thuissituatie.

Op het eerste gezicht leek die niet problematisch.
Alleen… zijn vader was afwezig. Er werd zelfs amper over hem gesproken.

Doorheen het schooljaar had deze leerling regelmatig moeilijkheden.
Hij kwam in aanvaring met medeleerlingen, met leerkrachten en zelfs op zijn stageplaats.

Op zijn stage deed hij zijn werk goed.
Maar hij ging telkens een stap te ver.

Voor wat goed was voor hem.

Hij voelde zich groot en sterk. Zo sterk zelfs dat hij anderen begon te zeggen wat ze moesten doen.

Ook mij.

Op een bepaald moment begon hij mij te commanderen — op een vrij beleefde manier, dat wel. Maar ik voelde meteen: hier klopt iets niet.

Ik stond er even bij stil.

Wat gebeurt hier?

Ik nam hem apart, zonder in te gaan op wat hij zei.
Ik noemde hem bij zijn naam en vroeg:

“Klopt het dat ik jouw leerkracht ben?”

Hij antwoordde: “Ja.”

“En klopt het dat jij de leerling bent?”

Opnieuw: “Ja.”

“Oké,” zei ik. “Kan je mij eens nazeggen:
‘Ik ben de leerling en jij bent de meester.’”

Hij keek me even aan en glimlachte.
“Gewoon nazeggen?”

Ik knikte.

Hij begon: “Ik ben…”
Maar hij slikte zijn woorden in. Hij werd rood.
Hij werd bijna boos.

“Wat is dat, jong?” zei hij.

Ik zei rustig: “Dit is waarom jij in de problemen komt.”

Ik legde hem uit, op zijn niveau, dat het niet zijn taak was om te sturen of te regelen. Dat hij beter kon luisteren en uitvoeren in plaats van de leiding te nemen.

Thuis miste hij een vaderfiguur.

En zonder het te beseffen had hij die plek ingenomen.
Hij nam verantwoordelijkheid op voor zijn mama.
Hij probeerde te sturen en te regelen.

Thuis werkte dat misschien deels.

Maar op school… en op zijn stage… liep het fout.

Want daar was het niet zijn plek.

Toeval bestaat niet.

Een jaar geleden kwam ik hem opnieuw tegen.
Hij werkte ondertussen in een winkel.

We maakten een praatje en ik vroeg hoe het met hem ging.

Wat hij niet wist, is dat ik aftoetste of hij ondertussen zijn plek had ingenomen.

Ik voelde meer rust bij hem.

Hij was veranderd.
Iets ouder geworden.
Iets wijzer misschien.

Het was ondertussen meer dan vijf jaar geleden dat ik hem nog in de klas had.

En zoals zo vaak:

Tijd helpt.
Ervaringen helpen.
Soms ook tegenslagen.

Zelfs een ontslag kan nodig zijn om tot inzicht te komen.

En dat brengt ons terug naar de essentie:

Sta jij op jouw plek?

Want als je op jouw plek staat…
valt er vaak meer op zijn plaats dan je denkt.

Blog 10 — Waarom je soms niet op je plek staat

Geschreven op .

In de vorige blogs had ik het over je plek innemen.

Binnen je gezin.
Binnen je relatie.
Binnen je werk.

Wanneer je op je juiste plek staat, voel je dat.

Er komt rust.
Er komt ruimte.
Er komt energie.

Maar wat als dat niet zo is?

Wat als je voelt dat je ergens niet helemaal op je plek staat?

Dan is het interessant om eens naar een andere invalshoek te kijken.

Je plek… en je DNA van de ziel

Ik zie soms gelijkenissen met wat men het DNA van de ziel noemt.

Daarbij wordt gekeken naar hoe jij als mens in elkaar zit op een dieper niveau.

Zo wordt er onder andere onderscheid gemaakt tussen een actief en een passief leidinggevend type.

Dat klinkt misschien wat abstract.

Maar eigenlijk is het vrij eenvoudig.

Actief of passief

Een actief leidinggevend type neemt vanzelf het voortouw.
Trekt vooruit.
Staat op de voorgrond.

Een passief leidinggevend type doet dat anders.

Die leidt eerder vanop de achtergrond.
Voelt aan.
Stuurt subtiel bij.

Beide zijn even waardevol.

Maar…

Wanneer het niet klopt

Het wordt moeilijk wanneer je niet leeft volgens wat bij je past.

Stel dat je als DNA een passief leidinggevend type hebt, maar je duwt jezelf voortdurend op de voorgrond.

Dan ga je vroeg of laat voelen dat het niet klopt.

Het kost energie.
Het wringt.
Het blijft schuren.

Dat zag ik bijvoorbeeld bij Barbara.

Zij stond overal op de voorgrond. In haar bedrijf, in de media…
Maar het klopte niet voor haar.

Ze voelde dat het haar leeg trok.

Pas toen ze begon haar eigen plek in te nemen, veranderde er iets.

Ze werd rustiger.
Sterker.
Meer zichzelf.

Meerdere manieren om te kijken

Wat ik zelf zo mooi vind in dit werk:

Je kan naar éénzelfde situatie op verschillende manieren kijken.

De ene keer werk je vanuit het familiesysteem.
De andere keer vanuit het DNA van de ziel.

En soms komen die twee gewoon samen.

Het gaat uiteindelijk niet om de methode.

Het gaat om wat jij voelt.

Inzicht komt op zijn eigen tempo

Soms komt inzicht zacht binnen.

Een gevoel.
Een besef.
Een kleine verschuiving.

En soms komt het harder.

Als een schok.
Een confrontatie.

Maar ook dat heeft zijn plaats.

Terug naar jezelf

De vraag blijft altijd dezelfde:

Sta jij op jouw plek?

Niet de plek die anderen verwachten.
Niet de plek die “zou moeten”.

Maar jouw plek.

De plek waar jij rust voelt.
Waar jij energie krijgt.
Waar jij jezelf bent.

En misschien…

is dat wel de belangrijkste vraag die je op dit moment jezelf kan stellen.

Sta ik op mijn plek?

lees zeker Blog 11, een praktijk voorbeeld.

Blog 9 — Thuis komen –  Aanvulling

Geschreven op .

Ik zie soms ook gelijkenissen met het DNA van de ziel.

Daarin wordt gekeken of iemand eerder een actief of passief leidinggevend type is. Dat raakt sterk aan het thema van je plek innemen.

Stel dat je als DNA een passief leidinggevend type hebt, maar toch voortdurend op de voorgrond treedt… dan ga je vroeg of laat moeilijkheden ervaren.

Zoals bij Barbara.

Vanuit systemisch werk én vanuit het DNA van de ziel kan je naar dezelfde situatie kijken. Dat maakt dat er meerdere invalshoeken zijn om tot inzicht en verandering te komen.

De ene keer werken we vanuit het familiesysteem.
De andere keer vanuit het DNA van de klant.

Soms komen inzichten zacht binnen.
Soms eerder als een schok.

Maar telkens gebeurt er iets.

Wordt vervolgd.

Blog 8 — Thuis komen –  En dus, …

Geschreven op .

Wat ik keer op keer zie:

Als iemand zijn plek inneemt…
komt er rust.

In jezelf.
In het gezin.
In het werk.

Dat is geen toeval.

Dat is hoe systemen werken.

En misschien…

is dat wel de essentie van thuiskomen.

Vind jij rust in je systeem, thuis of op het werk?

Verandering, liever niet?

Blog 7 — Thuis komen – Een bijzonder moment

Geschreven op .

Soms gebeuren er dingen die je niet kan uitleggen.

Een jonge man kwam bij mij langs.

We gingen zitten. Zoals altijd.

Ik stelde mijn eerste vraag… maar onderbrak hem meteen.

Ik voelde iets.

Ik zag een zachte groene kleur tegen de muur. En ik voelde de aanwezigheid van een jonge entiteit.

Ik kon het niet voor mezelf houden.

Ik vertelde wat ik zag en voelde.

De man werd stil… en pinkte enkele tranen weg.

Het vertrouwen was er.

Hij vertelde dat ze een kindje verloren hadden.

Als ik dit schrijf of lees, raakt het me nog steeds. Ik geniet van de traan die in m’n ooghoeken verschijnt.

Blog 6 — Thuis komen – Voorbeeld uit de praktijk

Geschreven op .

Ik begeleid verschillende ondernemers.

Twee voorbeelden blijven me bij.

A — laat ons haar Anja noemen.

Zij stond vaak tussen de mannen. Sterk, direct, geen probleem om haar mannetje te staan.

Maar ergens zat er een andere laag.

Door er regelmatig bij stil te staan, veranderde er iets.

Ze werd zachter. Meer vrouwelijk. Meer in verbinding met zichzelf.

Ze stond meer open voor een relatie, zonder er krampachtig naar te zoeken.

Ook in haar onderneming werd die zachtheid voelbaar waardoor ze haar klanten nog beter van dienst kan zijn.

B — Barbara.

Zij stond letterlijk en figuurlijk op de voorgrond. In haar bedrijf, op tv, in de media.

Maar het kostte haar energie en het had haar letterlijk ziek gemaakt.

Thuis voelde je dat ook.

Tot ze begon te voelen dat het niet meer klopte.

Ze wilde haar eigen plek innemen.

Vandaag staat ze anders in haar leven. Ze is bewuster aanwezig. Minder op de voorgrond, tenzij het echt nodig is.

En raar, maar waar, veel van de ziekte is nu afwezig.

En toevallig of niet…

Ze is haar eigen bedrijf gestart.

Ze ervaart veel meer vrouwelijke energie, neemt haar plek bewuster in en weet haar kwaliteiten nog meer uit te spelen.

Laeremansstraat 29
3582 Beringen
0474 / 308 804
johan@id-coaching.be