Ziek worden of een ongeval

Tegenslag, …

Ziek worden doe je niet zomaar, dat heeft een reden. En ja, het is vaak moeilijk die reden te vinden, tenzij je te lang in de koude hebt gestaan.

De reden vinden waarom is een hele zoektocht, net zoals ik lang gezocht heb naar de reden van mijn ongeval.

Ik kom er nog regelmatig op terug, omdat ‘voelen’ voor mij de sleutel is tot gezondheid en misschien wel tot gelukkig zijn.

Mijn resterende pijnen en beperkingen van dit ongeval zullen voor altijd bij me zijn. Dat heb ik te aanvaarden. Ook al is dit niet elke dag even erg en ook al kan ik de ene dag de pijn beter verdragen dan de andere. Ik heb alles volledig geaccepteerd en dat op zich geeft een gelukzalig gevoel.

De reden van het ongeval heb ik ondertussen achterhaald. Net zoals ik besef dat mijn leven, en dat van jou, een reden heeft. Groeien, bijleren en wijsheid opdoen, dat is de reden van ons bestaan.

Bijleren, daar hoort fouten maken bij. Zoals ik in een eerdere blog heb geschreven.

Doe je niet wat nodig is om te groeien en tot de nodige inzichten te komen, dan zal je ongemak ervaren. Weiger je te luisteren naar wat je lichaam je aangeeft, dan zal je steeds meer ongemak ervaren tot je een ongeval krijgt of ziek wordt.

Toen ik hierachter kwam, was ik teleurgesteld, boos en verdrietig tegelijk.

Als ik de spelregels niet ken, hoe kan ik dan juist leven?

De evolutie brengt mooie dingen met zich mee, maar helaas ook minder mooie. We zijn steeds meer aandacht gaan geven aan ons verstand en aan ons denken.

“Studeer maar goed, dan heb je goed werk”, werd gezegd.

Onderweg, gedurende de evolutie, zijn we steeds minder naar ons gevoel gaan luisteren, met alle gevolgen van dien. Die omschakeling hebben we opnieuw te maken.

Omdat we ondertussen in een nieuw tijdperk, het ‘gevoel tijdperk’, zijn aangekomen, wordt dit iets gemakkelijker. Als je bewust leeft, natuurlijk.

Ziek worden.
Ziek worden.

Fouten maken

We weten allemaal dat we niet kunnen leven zonder fouten te maken.

MAAR … niemand maakt graag fouten.

Erger nog, we vinden het zelfs niet oké als iemand een grote fout maakt. Terwijl we diep vanbinnen weten dat we uit fouten leren.

Hoe zou dat komen?

Fouten maken brengt teleurstelling met zich mee.

Het loopt fout. Het loopt in het honderd.

Dat willen we niet. Waarom niet?

Is onze maatschappij te zeer gefocust op “goed doen” of op “scoren”?

Sociale media hebben daar zeker hun aandeel in.

We tonen graag wat goed gaat.

Kijk eens waar ik ben, hoe mooi!
Kijk eens waar ik zit te eten, zo gezellig!

We tonen ons van onze mooiste, beste kant.

Zijn we misschien te hard beloond geweest als we het goed doen?

Hebben we misschien te weinig aandacht gekregen als het fout liep? Leerden we zelf bij te sturen of werd het uit handen genomen?

Is er tijd en ruimte om fouten te maken in onze ‘volmaakte maatschappij’?

Nemen we de tijd om bij te sturen? Kunnen we überhaupt tijd nemen om iets recht te zetten?

Ik betrap mezelf erop dat ik zeg: “Ik ga vlug …”

Gaat het erom dat we te veel willen en dat er daarom geen ruimte is voor fouten?

Wist je dat ‘fouten durven maken’ een levensles is die in ieders leven voorkomt en zelfs regelmatig terugkomt?

Hoe kijk jij zelf naar fouten maken?

Heb je er al gemaakt, kleine en/of grote?

Wat was de impact van je fout?

Ik kan me inbeelden dat als bijvoorbeeld een werknemer een fout maakt waardoor je een goede klant verliest, dit niet zomaar vergeten en vergeven is.

Of stel je voor dat je een verkeersovertreding begaat, niet expres, maar dat je daardoor iemand verwondt. Hoe ga je daarmee om?

Niet eenvoudig!

Een fout maken.
Een fout maken.

Een fout …

Maar het is gebeurd.

Ik heb gisteren mijn haar laten knippen bij een andere kapper. Mijn eigen kapper is met verlof en ook al heb ik een afspraak binnen twee weken, mijn haar was nu te lang. Nog twee weken wachten … hmmm.

Twee kappers aan het werk. Eén jongere en één oudere kapper. Het was mijn beurt. De jonge kapper maakte een gebaar om te komen. Ik dacht: je moet jongeren de kans geven om te leren. Maar met mijn haar? Kom op, Johan, zo erg kan het niet zijn.

“Enkel de puntjes bijknippen!” zei ik.
“Nee, niet met de tondeuse! Niks met de tondeuse, aub.”

Hij knipte en knipte. En ineens … stopt hij en vraagt: “Toch niet te kort?”

Ik vroeg: “Kan je het langer knippen?”

Ik kreeg een verbaasde blik.

Het was niet rampzalig, maar ook niet helemaal naar mijn zin.

Gelukkig … het groeit snel weer bij.

Nu ik toch over mezelf vertel, kan er nog wel een fout bij. Een pijnlijke zelfs.

Ik was iets uit hardhout aan het maken voor in de tuin. Enkele balken en plankjes gezaagd. Uit voorzorg voor splinters schuurde ik de gezaagde kanten.

Ik schuurde en … “auw, die zit!”

Een splinter dwars door mijn vinger. Links erin en rechts eruit, fraai zicht!

Gereedschap opruimen en naar de dokter van wacht.

Als je niets doet, kan je niets fout doen!

Mijn fout.
Mijn fout.