Ik heb een mooie jeugd gehad, dat durf ik zeggen.
Ik heb mijn ma daar onlangs nog voor bedankt. Ze is ondertussen 94 jaar en dan komen er vanzelf diepere gesprekken. Over het leven. Over de dood.
Zeker nu mijn pa twee jaar geleden overleden is, komen we daar af en toe op terug.
En natuurlijk ook over mijn eigen verhaal. Dat ik zelf bijna dood geweest ben (BDE). Daar praten we soms over.
Meestal is dat wanneer ons bomma of onze pa nog eens “langs geweest is”. Dan vertel ik het haar. Gelukkig staat ze daarvoor open en luistert ze er graag naar.
Dat zijn waardevolle momenten.
Momenten die ik enorm koester.
Net zoals het samenwerken met mijn zus om voor ons ma te zorgen, nu ze nog alleen thuis woont. Ik voel me daarin niet verplicht. Ik doe het wanneer het past, voor mij en mijn gezin.
Daarin ken en erken ik mijn plek binnen dit familiesysteem.
En dat geeft rust.
Blog 2 — Thuis komen – Je plek innemen
Mijn eigen gezin is een ander systeem.
Daar heb ik moeten leren om mijn plek opnieuw in te nemen.
Na mijn ongeval was ik letterlijk van mijn plek gedonderd. Ik was hulpbehoevend en kon mijn rol als vader niet opnemen zoals het hoorde.
Dat doet iets met een mens.
Na jaren van opnieuw verantwoordelijkheid nemen, stap voor stap, heb ik mijn plek terug ingenomen.
En dat brengt rust.
Niet alleen voor mij, maar voor ons hele gezin.
We zijn ondertussen bijna 35 jaar getrouwd. Ann zei onlangs nog dat we nu meer dan ooit echt samen zijn.
Mooi, toch?
Ook dat is thuiskomen.
“En waar sta jij in jouw systeem?”
