In de vorige blog las je over Guido.
Hoe hij stap voor stap zijn overtuigingen begon los te laten.
Hoe hij meer en meer zijn plek begon in te nemen.
En hoe er iets nieuws op zijn pad kan komen:
👉 contact met zijn Gids.
Maar hoe werkt dat?
Hoe weet je dat je Gids iets laat weten?
Is dat niet gewoon… toeval?
Laat me je dit zeggen:
toeval bestaat niet.
Of toch… niet zoals wij het vaak begrijpen.
Je Gids geeft signalen.
Alleen…
je moet ze leren herkennen.
En vooral: leren voelen.
Als je de signalen herkent zullen ze steeds duidelijker worden.
Niet luid.
Niet spectaculair.
Maar subtiel.
Zoals het meestal gaat.
Je Gids werkt niet met woorden zoals wij.
Maar met tekens.
Met kleine duwtjes.
Met wat jouw aandacht trekt.
En dat kan op verschillende manieren.
🎵 Via muziek
Je voelt plots dat je een andere zender moet opzetten.
Of een andere playlist.
En net daar…
komt een liedje binnen.
Een zin.
Een gevoel.
Alsof het voor jou bedoeld is.
⏰ Via getallen
Je kijkt op de klok.
14:14
Of 2:02
En dat gebeurt niet één keer.
Maar vaker.
Te vaak om nog toeval te zijn.
Wees dan aandachtig want je Gids wil je iets duidelijk maken.
👂 Via gesprekken
Je hoort anderen praten.
Je bent er niet echt mee bezig…
en toch vang je net die ene zin op.
Die ene zin die blijft hangen.
Die jou raakt.
Toeval?
📖 Via wat je tegenkomt
Je komt ergens binnen.
Er ligt een boekje open.
Je leest één zin.
En die zin…
is exact wat jij op dat moment nodig hebt om weer te ervaren dat je Gids in de buurt is.
Laat me je enkele voorbeelden geven.
Van mezelf.
De film Top Gun ken je wel.
De film was op tv en ik ben die film opnieuw beginnen kijken.
Ondertussen heb ik hem al vijf keer opnieuw opgezet… Steeds korte stukjes gekeken.
Omwille van verschillende redenen heb ik hem nog niet volledig uitgekeken.
En toch…
geniet ik ervan.
Misschien is het nostalgie.
Misschien ook niet.
Wat me vooral opvalt:
De laatste weken hoor ik de soundtrack overal.
Echt overal.
In een auto die naast me parkeert.
Bij de kinesist, terwijl ik op de tafel lig.
Op de radio… zomaar tussendoor.
Soms zelfs meerdere keren per dag.
En telkens…
komt er een spontane glimlach.
Critici zullen zeggen: waar je aandacht voor hebt, vang je op en dat beaam ik ten zeerste, maar zo vaak per dag, hm.
Ook al weet ik dat Djuul bij me is…
toch laat hij al te graag van zich horen.
Alsof hij zegt:
👉 “Hallo, ik ben er.”
En dat doet ook jouw Gids.
Nog een voorbeeld.
Mijn zus, Jeanine, was mee uitgever van een boekje: Wees wegwijs.
Zelfs enkele foto’s van ons gezin stonden erin.
Op een ochtend sprak ik mijn verlangen uit:
👉 “Ik zou nog eens iets willen horen van haar.”
Even later kwam ik in de leraarskamer.
Op tafel…
lag dat boekje.
Open.
Ik glimlachte.
Toeval?
Of een antwoord?
Zo werkt het.
Niet groots.
Niet luid.
Maar raak.
Heel raak.
Ik had het in een vorige blog al eens gedeeld.
Djuul zei me:
“Johan, zeg tegen je klanten dat ze hun radio uitzetten en tegen ons praten.
Zo kunnen wij luisteren en signalen geven.
Anders… blijven ook wij stil.”
Dat is misschien wel het belangrijkste.
Je hoeft je Gids niet te kennen.
Je hoeft niet zeker te zijn of hij luistert.
Praat.
Vertel.
Spreek uit wat je bezighoudt.
In de auto.
Thuis.
Tijdens een wandeling.
Durf het.
Want hoe meer jij spreekt…
hoe makkelijker het wordt voor je Gids om te antwoorden.
Niet altijd in woorden.
Maar in signalen.
In wat je hoort.
In wat je ziet.
In wat je voelt.
Ook Guido is daar nu mee bezig.
Hij leert herkennen.
Hij leert vertrouwen.
Stap voor stap.
En dat geldt ook voor jou.
Misschien krijg jij ook al signalen.
Alleen…
heb je ze nog niet herkend.
Slot
Je Gids spreekt niet luider…
jij leert beter luisteren.
