Soms gebeuren er dingen die je niet kan uitleggen.
Een jonge man kwam bij mij langs.
We gingen zitten. Zoals altijd.
Ik stelde mijn eerste vraag… maar onderbrak hem meteen.
Ik voelde iets.
Ik zag een zachte groene kleur tegen de muur. En ik voelde de aanwezigheid van een jonge entiteit.
Ik kon het niet voor mezelf houden.
Ik vertelde wat ik zag en voelde.
De man werd stil… en pinkte enkele tranen weg.
Het vertrouwen was er.
Hij vertelde dat ze een kindje verloren hadden.
Als ik dit schrijf of lees, raakt het me nog steeds. Ik geniet van de traan die in m’n ooghoeken verschijnt.
