Blog

Mijn grootste verandering is er gekomen bij het begin van Corona. Was het 15 of 18 maart dat ik te horen kreeg dat de school waar ik toen les gaf op slot ging? Helemaal dicht. Iedereen verplicht thuis blijven.

Ik herinner me nog goed dat ik achter mijn bureau zat en het bericht op mijn scherm las. Eerst ongeloof, daarna passeerden heel wat gevoelens. Emotioneel werd ik niet, omdat ik opportuniteiten zag.

Het was mooi weer. Wat schrijf ik? Het was prachtig weer. En ik deed al wandelcoaching. Zaakvoerders waren blij dat de sessies buiten doorgingen. De hele dag de auto in en uit, of zittend meetings bijwonen, of achter hun bureau en computer zitten. Wandelsessies waren er al. Maar vanaf toen …

Eerst even niets, natuurlijk.

Als de zon schijnt, ben ik meestal vroeg uit de veren.

Ik begon intens te mediteren en te schrijven. Ik stond stil bij mezelf.

Ik werkte op dat moment 22 jaar in het buitengewoon onderwijs en ik was ongeveer in 2003 begonnen met healingen. Voor en na de healing (energetisch werk) was er altijd een gesprek. Waarom komt deze klant? Wat is er? Wat kan ik betekenen voor deze persoon?

Ik stelde mezelf veel vragen en leerde ondertussen nog beter aanvoelen. Ik had al leren aanvoelen in de klas. Want pubers zijn tot veel in staat. Dus leerde ik aanvoelen wat er op komst was en dat lukte me aardig.

Tot op een keer een leerling de vraag letterlijk stelde: “Meester, hoe doe je dat? Jij kan precies onze gedachten lezen.”

Ik heb toegegeven: “Dat is ook zo, jonge!”

Ik werd steeds beter in het aanvoelen en lezen van deze jongeren.

Je kent ze natuurlijk ook na een tijdje, maar toch.

Verrassingen zaten verborgen in een klein hoekje. En dat vond ik het leukste: verrast worden.

Ik had het goed met deze jongens en meisjes. Het was een leuke tijd. Ik probeerde ze zo goed mogelijk te begrijpen en wat bij te brengen. Ze zouden uiteindelijk moeten gaan werken, bijdragen aan de maatschappij. Dat vond ik belangrijk.

Thuissituaties van deze leerlingen die ik me amper kon inbeelden, maar het was echt. Ik probeerde me in te leven in het gezin, in deze leerling. Daarom deed ik huisbezoeken zo graag. Dan kon ik observeren en voelen hoe het thuis écht was. Ik kon in dialoog gaan met de ouders of broer of zus. Want ouders waren er soms gewoon niet.

Deze huisbezoeken en gesprekken hebben me ontzettend veel geleerd.

Of je nu zaakvoerder of leerling bent: de dag heeft 24 uren. Een ochtend, middag en avond waarin gegeten moet worden en waarin je met elkaar moet communiceren, alle karakters samen. Zo simpel is dat.

Met pubers in huis klinkt het minder en botst het meer.

Voor mij een mooie gelijkenis met wanneer één van de twee partners, zaakvoerder, vaak en lang van huis is. Druk, druk, druk …

Het is nefast voor problemen op lange termijn. Een gezin en een relatie hebben aandacht nodig. Niet enkel je werk, je business. Op lange termijn zie ik daar heel wat zaakvoerders tegenaan lopen. Gezinnen krijgen het moeilijk omdat je elkaar onderweg verloren bent.

Aan de hand van mijn eigen ervaring en eigen situatie leg ik je hier meer over uit.

Een volgende blog