Ik heb mijn ma daar onlangs nog voor bedankt. Ze is ondertussen 94 jaar en dan komen er vanzelf diepere gesprekken. Over het leven. Over de dood.
Zeker nu mijn pa twee jaar geleden overleden is, komen we daar af en toe op terug.
En natuurlijk ook over mijn eigen verhaal. Dat ik zelf bijna dood geweest ben (BDE). Daar praten we soms over.
Meestal is dat wanneer ons bomma of onze pa nog eens “langs geweest is”. Dan vertel ik het haar. Gelukkig staat ze daarvoor open en luistert ze er graag naar.
Dat zijn waardevolle momenten.
Momenten die ik enorm koester.
Net zoals het samenwerken met mijn zus om voor ons ma te zorgen, nu ze nog alleen thuis woont. Ik voel me daarin niet verplicht. Ik doe het wanneer het past, voor mij en mijn gezin.
Daarin ken en erken ik mijn plek binnen dit familiesysteem.
En dat geeft rust.
Blog 2 — Thuis komen – Je plek innemen
Mijn eigen gezin is een ander systeem.
Daar heb ik moeten leren om mijn plek opnieuw in te nemen.
Na mijn ongeval was ik letterlijk van mijn plek gedonderd. Ik was hulpbehoevend en kon mijn rol als vader niet opnemen zoals het hoorde.
Dat doet iets met een mens.
Na jaren van opnieuw verantwoordelijkheid nemen, stap voor stap, heb ik mijn plek terug ingenomen.
En dat brengt rust.
Niet alleen voor mij, maar voor ons hele gezin.
We zijn ondertussen bijna 35 jaar getrouwd. Ann zei onlangs nog dat we nu meer dan ooit echt samen zijn.
Langzaam maar zeker zullen jullie inzicht krijgen in jullie eigen bestaan.
Wanneer we het hebben over ‘bestaan’, hebben we het over jullie levens.
Jawel… reïncarnatie.
Jullie hebben meerdere levens, waardoor jullie de kans krijgen om bij te leren en te evolueren. Jullie boeken vooruitgang wanneer jullie goed leren luisteren naar jullie ziel.
Want je ziel geeft aan wat goed is voor jezelf.
Laat ons dit even verduidelijken.
Want jezelf en je Zelf zijn twee verschillende dingen.
Jezelf — dat ben jij. Je lichaam en je geest.
Zeg maar: vlees en bloed, en alles wat je bezighoudt. Je gedachten, je interesses, je begeestering.
Je Zelf — dat is je ziel.
Die zit diep vanbinnen. En die kan… ook loskomen van je lichaam.
Johan: Kijk maar naar mijn eigen ervaring.
Na mijn ongeval — mijn BDE — werd ik gereanimeerd. Op dat moment verliet mijn ziel, tijdelijk, mijn lichaam.
Dat gaf mij inzichten.
Inzichten die me zijn bijgebleven.
Gelukkig heb ik daar later niet aan getwijfeld.
Ik ben niet meegegaan in het idee dat, als we iets niet begrijpen, het niet kan bestaan.
Want zo werkt het niet.
Niet alles wat we niet begrijpen… bestaat niet.
Soms begrijpen we iets gewoon nog niet.
En misschien is dat wel een belangrijk inzicht:
Dat er meer is dan wat we zien. Meer dan wat we kunnen verklaren.
En dat het net daar begint…
bij het luisteren naar je Zelf.
“Niet alles wat je niet begrijpt, is onwaar — soms ben je gewoon nog niet klaar om het te begrijpen.”
Het is niet abnormaal dat m’n zelfvertrouwen ver zoek was. Het heeft me jaren aandacht en energie gekost om weer te vertrouwen. Het heeft me evenveel, of misschien nog meer, moeite gekost om mijn eigenwaarde terug te vinden.
Gelukkig hangen beide samen, zo heb ik dat gevoel althans.
Zelfs nu kan ik beamen dat mijn zelfvertrouwen en eigenwaarde nog steeds toenemen. Ik hoop zelfs dat ik dit kan zeggen tot de dag van mijn dood.
Voor mij is en blijft het leven zoeken, leren en groeien. Iedere leeftijd heeft zijn domeinen die meer of minder belangrijk zijn.
Als je wat ouder wordt, besef je vanzelf dat ‘vlug, vlug’ niet meer voldoening geeft. Maar als je jong bent, is dat prima, omdat je niets wil missen.
Hoeveel eigenwaarde geef jij jezelf? Van 0 tot 10. Een 10 is het maximum.
En je zelfvertrouwen, hoe zit het daarmee? Wat geef je jezelf hiervoor van 0 tot 10?
Hoe zien anderen dat voor jou? Iemand die je goed kent, natuurlijk.
Ga bij jezelf na welke gewoonte je heel graag wil afleren of veranderen. Hoe lang heb je hiervoor nodig?
Als je echt iets wil veranderen, is het belangrijk om het voor jezelf goed te omschrijven, zodat je het heel duidelijk hebt. Als je helder hebt wat je echt wil, schrijf het op.
Lees elke morgen luidop wat je geschreven hebt, dagen aan een stuk. Tot je zelfs weet wat je gaat lezen. Het mag helemaal in je hoofd zitten.
Ga daarbij zeker voelen wat het met je doet als je deze verandering al bereikt zou hebben.
Actie!
Zonder iets te doen, komt er natuurlijk geen verandering. Dus kom in actie met kleine stapjes.
Bijvoorbeeld: je wil 3 km kunnen joggen. Dan is een schema zoals ‘Start to Run’ een handig hulpmiddel. Ook rustperiodes zijn belangrijk. En iemand die je motiveert om vol te houden. Iemand die je kan aanmoedigen om toch te gaan joggen, ook al regent het.
Na de actie ga je zo goed mogelijk voelen bij jezelf wat deze actie met je doet. Benoem het voor jezelf.
“Heerlijk.” “Zalig.”
Geniet van de verandering, ook al is het niet eenvoudig.
En weet dat deze verandering ooit ook een gewoonte wordt.
Uit het voorgaande bericht: en toch is het voor iedereen belangrijk ‘te leren voelen’. Eerst bij zichzelf en dan pas bij de ander.
Er zijn heel wat misverstanden, onenigheden en ruzies onder de mensen, omdat we al te vaak naar de ander wijzen. Omdat we te vaak naar buiten gericht zijn, in plaats van eerst bij onszelf te kijken en te voelen wat goed of niet goed is voor onszelf.
We zijn soms iets te snel in het oordelen en veroordelen van de ander. We hebben te vaak het idee dat we kunnen zeggen wat en wanneer we willen.
Ik kijk weinig naar het nieuws, maar als ik kijk of luister, frons ik soms mijn wenkbrauwen. Geef er zelf eens aandacht aan. Kijk of je er zelf iets uit kan leren wat het voorgaande betreft.
‘Verander de wereld, begin met jezelf.’ Dat is zo mis nog niet.
Voelen bij jezelf is voelen wat goed of niet goed voor je is. Als iets goed voelt, ga je ermee verder. Als iets niet goed voelt, stuur je bij.
Bij de ander voelen betekent voornamelijk dat je de grenzen van de ander respecteert.
Als iemand iets doet wat niet kan, bijvoorbeeld vuilnis op de grond gooien, kan je nagaan of je daar echt iets op moet zeggen. Ik ga ervan uit dat iedereen weet dat dit niet oké is. Als ik niet de bevoegdheid heb, zoals bijvoorbeeld een ouder of een politieagent, blijf ik bij mezelf en zeg ik niets.
Ik geef nog een ander voorbeeld. Als coach heb ik heel wat ervaring in hoe je je best gedraagt (zou toch moeten?) of wat je best doet in bepaalde situaties. Heb ik daarom het recht om iemand op straat of in de winkel zomaar bij te sturen?
Ik besef al te goed dat ik ook fouten maak. En ik heb daarbij geleerd dat iedereen op een punt komt waarop hij of zij bijleert. Alleen leren we niet allemaal op hetzelfde tempo en op dezelfde manier.
Dat hebben we te respecteren, hoe moeilijk dat soms ook is.
Voelen bij jezelf zonder de ander bij te willen sturen
