“Geef me de kracht om te veranderen wat ik kan,
geef me de moed om te accepteren wat ik niet kan veranderen en
de wijsheid om het verschil tussen beiden te zien.”

— Franciscus van Assisi (1181–1226)

Misschien is het goed om te beseffen dat we gewoontedieren zijn.

Als je iets wil veranderen in je leven, zal het moeite en aandacht kosten om je eigen gewoontes te doorbreken.

Het is zeker niet onmogelijk.

Wees vooral realistisch in wat je wil veranderen.

Accepteer wat je niet kan veranderen. (Bijvoorbeeld: anderen kan je niet veranderen.)

Is alles mogelijk? Volgens mij niet. Ga op zoek naar wat voor jou mogelijk is.

Het loont zeker de moeite als de verandering stilaan vorm krijgt. Het geeft je weer energie of misschien zelfs opnieuw zin in je leven.

Wat wil jij veranderen in je leven?

Eet je telkens net iets te veel?
Wil je meer bewegen of sporten?
Geeft je werk geen voldoening meer?
Is je relatie niet meer wat het was?
Presteert je werknemer niet meer naar behoren?

Aan de eerste drie kan je zelf iets veranderen. Maak een schema of lijst op (als je dit nog niet gedaan had) en zoek uit wat je wil bereiken. Ga kijken in je agenda en maak een plan. Volg je plan en besef dat je je af en toe weer eens dient te herpakken.

In je relatie ben je deels verantwoordelijk voor hoe je je voelt. Daarbij is het uitspreken en bespreken van je wensen en je gevoel zeer belangrijk.

Een werknemer die niet voldoende presteert, ligt deels buiten jou als werkgever. Maar ook daarin heb je op te volgen en bij te sturen.

Soms is het nodig om letterlijk te vragen waarom deze werknemer niet voldoende presteert. Zijn er zorgen thuis? Zijn er financiële zorgen? Als je werknemer deze zorgen niet kan loslaten of als de situatie niet meer op te lossen is, heeft hij of zij geen fris hoofd op het werk.

Er zijn diverse redenen waarom mensen niet of onvoldoende presteren.

Daarom is het goed om een open gesprek aan te gaan en aan te geven wat je vaststelt. Neem tijd en geef tijd om te antwoorden. We zijn vaak te gehaast en daardoor krijg je niet het gewenste effect.

Als je verwacht dat iemand het achterste van z’n tong laat zien, heb je een relatie op te bouwen met wederzijds respect.

Dat is bij elke relatie zo. Zelfs onder vrienden.

Wil je hier meer over weten, mag je me steeds contacteren.

Ann (in-dialoog) werkt vooral rond communicatie: verbale en non-verbale communicatie. Ze neemt je mee in wat je zegt en doet. Het is zeker en vast verhelderend!

Mijn grootste verandering is er gekomen bij het begin van Corona. Was het 15 of 18 maart dat ik te horen kreeg dat de school waar ik toen les gaf op slot ging? Helemaal dicht. Iedereen verplicht thuis blijven.

Ik herinner me nog goed dat ik achter mijn bureau zat en het bericht op mijn scherm las. Eerst ongeloof, daarna passeerden heel wat gevoelens. Emotioneel werd ik niet, omdat ik opportuniteiten zag.

Het was mooi weer. Wat schrijf ik? Het was prachtig weer. En ik deed al wandelcoaching. Zaakvoerders waren blij dat de sessies buiten doorgingen. De hele dag de auto in en uit, of zittend meetings bijwonen, of achter hun bureau en computer zitten. Wandelsessies waren er al. Maar vanaf toen …

Eerst even niets, natuurlijk.

Als de zon schijnt, ben ik meestal vroeg uit de veren.

Ik begon intens te mediteren en te schrijven. Ik stond stil bij mezelf.

Ik werkte op dat moment 22 jaar in het buitengewoon onderwijs en ik was ongeveer in 2003 begonnen met healingen. Voor en na de healing (energetisch werk) was er altijd een gesprek. Waarom komt deze klant? Wat is er? Wat kan ik betekenen voor deze persoon?

Ik stelde mezelf veel vragen en leerde ondertussen nog beter aanvoelen. Ik had al leren aanvoelen in de klas. Want pubers zijn tot veel in staat. Dus leerde ik aanvoelen wat er op komst was en dat lukte me aardig.

Tot op een keer een leerling de vraag letterlijk stelde: “Meester, hoe doe je dat? Jij kan precies onze gedachten lezen.”

Ik heb toegegeven: “Dat is ook zo, jonge!”

Ik werd steeds beter in het aanvoelen en lezen van deze jongeren.

Je kent ze natuurlijk ook na een tijdje, maar toch.

Verrassingen zaten verborgen in een klein hoekje. En dat vond ik het leukste: verrast worden.

Ik had het goed met deze jongens en meisjes. Het was een leuke tijd. Ik probeerde ze zo goed mogelijk te begrijpen en wat bij te brengen. Ze zouden uiteindelijk moeten gaan werken, bijdragen aan de maatschappij. Dat vond ik belangrijk.

Thuissituaties van deze leerlingen die ik me amper kon inbeelden, maar het was echt. Ik probeerde me in te leven in het gezin, in deze leerling. Daarom deed ik huisbezoeken zo graag. Dan kon ik observeren en voelen hoe het thuis écht was. Ik kon in dialoog gaan met de ouders of broer of zus. Want ouders waren er soms gewoon niet.

Deze huisbezoeken en gesprekken hebben me ontzettend veel geleerd.

Of je nu zaakvoerder of leerling bent: de dag heeft 24 uren. Een ochtend, middag en avond waarin gegeten moet worden en waarin je met elkaar moet communiceren, alle karakters samen. Zo simpel is dat.

Met pubers in huis klinkt het minder en botst het meer.

Voor mij een mooie gelijkenis met wanneer één van de twee partners, zaakvoerder, vaak en lang van huis is. Druk, druk, druk …

Het is nefast voor problemen op lange termijn. Een gezin en een relatie hebben aandacht nodig. Niet enkel je werk, je business. Op lange termijn zie ik daar heel wat zaakvoerders tegenaan lopen. Gezinnen krijgen het moeilijk omdat je elkaar onderweg verloren bent.

Aan de hand van mijn eigen ervaring en eigen situatie leg ik je hier meer over uit.

Een volgende blog

Je bent waarschijnlijk op de hoogte dat ik op 16 januari 1999 een zwaar auto-ongeval heb gehad?

Ik kom er misschien nog wel eens op terug, omdat er op dat moment zoveel en zo plots veranderde dat je het bijna niet voor mogelijk houdt.

De eerste en meest ingrijpende verandering was dat ik tijdelijk afwezig was als echtgenoot en als vader van twee kleine kinderen. Mijn leven had aan een zijden draadje gehangen, letterlijk en figuurlijk.

Ik was dankbaar dat ik er nog was.

Zo herinner ik me het eerste moment dat ik in mijn ziekenhuiskamer, midden in de nacht, mijn ogen opende. Het was stil en donker in mijn kamer. Ik keek naar het licht op de gang en dacht: “Goed dat dit gebeurd is.”

Als je hier bij stilstaat, denk je: wat zeg je, Johan? “Goed dat dit gebeurd is?”, terwijl ik aan het begin stond van een jarenlange revalidatie. Fysiek, emotioneel, maar zeker mentaal had ik nog heel wat werk voor de boeg.

Als jonge vader nam ik mijn verantwoordelijkheid. Ik reed met de auto op het juiste baanvak. Ik had niet gedronken. Ik reed niet te snel. Gordel aan. Verzekering en alle andere documenten in orde. En toch …

BAM!

Rijden ze mijn licht uit.

Hoe kan dat? Ik doe alles wat hoort en toch ben ik niet veilig?

Dat heeft me lange tijd onzeker gemaakt.

Mijn zelfvertrouwen was ver zoek.

Mentaal had ik mezelf weer te vinden.

Ik was gebroken als mens.

Wie weet kijk jij ondertussen al uit naar de volgende blog?

Heb je, zonder het te beseffen, al een vast moment van lezen gevonden?

Helemaal oké, zou ik zeggen. Laat het gebeuren.

Voelt het goed? Dan is het prima.

Je kan ook je tijd op Facebook of Instagram doorbrengen.

Maar brengt dat evenveel op als het lezen van deze blog?

Deze blog neemt je mee in je eigen wereld en laat je kijken naar de wereld van de ander. Met het lezen van deze blog zal je langzaam maar zeker inzicht krijgen in wie je bent.

Je zal steeds beter beseffen wat je nodig hebt om je goed te voelen. Je zal steeds beter kunnen aangeven wat je nodig hebt.

Als je je overgeeft aan dit proces van verandering, zal dit langzaam met jou mee veranderen, zonder dat je daar ruzie voor hoeft te maken.

En laten we eerlijk zijn, dat is toch het meest aangenaam.

Veranderen doe je niet zomaar, dat heeft een reden.

Als we kijken naar de laatste jaren, is er op zeer korte tijd veel veranderd. Van 18 maart 2020 tot ongeveer twee jaar later hebben we heel wat doorstaan. Willen of niet, er is wat veranderd. Veel of weinig, dat beslis je zelf maar.

Ook bij onszelf is er wat veranderd.

Daarom is het goed stil te staan bij verandering. Dat doe jij nu: stilstaan bij je eigen verandering, hier en nu. Daarbij creëer jij je eigen toekomst.

Waar ben jij sinds maart 2020 in veranderd?

Bespreek het eens met iemand. Je partner, vriend of vriendin, collega …

Misschien heb je iemand gevonden die deze blog ook leest, zodat jullie van gedachten kunnen wisselen?

Noteer de belangrijkste veranderingen van het laatste jaar in je dagboek of schrift.